Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

rawμαντισμός και τέτοια*






                                 
            


Είναι η εποχή της μπαλκονάδας και είναι από τις υποφερτές ακόμα εποχές.
Η καλή η μπαλκονάδα θέλει γείτονα που να παίζει ηλεκτρική κιθάρα στην απέναντι πολυκατοικία ο οποίος εξασκείται σε μελαγχολικές και ήρεμες μελωδίες. 
Η καλή η μπαλκονάδα θέλει ωραίο ουρανό. Θέλει να έχεις κάγκελα ώστε να μπορείς να απλώσεις πόδι σταυρωτά, θέλει κρύο καφέ, θέλει θέα θάλασσα και θέλει να κάτσεις μέχρι ο ήλιος να δύσει. 

Εγώ είμαι λίγο πιο τυχερή γιατί εκτός από όλα αυτά έχω έξτρα ένα αστέρι που ξεπροβάλει όταν ο ήλιος χαθεί πια και ταιριάζει τόσο πολύ σε όλο αυτό το κλίμα...δένει τόσο καλά αυτό το μοναχικό αστέρι μαζί με όλα τα άλλα. 
Και αυτό το αστέρι *που μάλλον είναι κάποιος πλανήτης* που πολλές φορές με κάνει να γράφω ή να σκέφτομαι αυτά που θέλω να πω. Για αυτό μετά από τόσο καιρό γράφω πάλι σήμερα, γιατί είχα καιρό να κάνω μπαλκονάδα. 

Και όντας φανατική του ρομαντισμού και ακολουθώντας τον τίμια όλη μου τη ζωή, δε μπορούσα να μην γράψω στο μπλογκ όλα αυτά. Αν ανήκεις στο κλαμπ αυτών των ρομαντικών, μπορείς να συνεχίσεις να διαβάζεις. 
Γιατί οι υπόλοιποι δε θα αντέξετε την ρομαντικίλα αυτού του ποστ. 

Ξέρω και ξέρεις πολύ καλά τους λόγους που το είδος αυτών των ανθρώπων όλο και λιγοστεύει. Δεν είμαι εδώ για να ανακαλώ τους λόγους που αυτά τα βασικά και απλά πράγματα από κάποιους θεωρούνται "μέλια" ή "σιγά το πράγμα" ή "ξεπερασμένα".
Είμαι για αυτούς που το κρύβουν . Και μέσα σε αυτούς συγκαταλέγομαι κι εγώ. Γιατί για να επιβιώσεις σε αυτή την εποχή πρέπει να είσαι κυνικός, να έχεις διακόπτη στα συναισθήματα και να τα βλέπεις όλα ωμά και με τη λογική. 
Δε θεωρώ ρομαντικό τον άνθρωπο που θα σκέφτεται λουλούδια και πεταλούδες. Αυτόν το θεωρώ ονειροπαρμένο. 

Ο ρομαντικός, είναι είτε άντρας είτε γυναίκα. Ξέρει να σέβεται *ΒΑΣΙΚΟ* και να χρησιμοποιεί την πλευρά αυτή όποτε χρειάζεται. Δεν είσαι ρομαντικός στη σχέση σου μόνο. Είσαι στον τρόπο ζωής σου. Όταν όλα τα βλέπεις με μια πιο ήρεμη ματιά, όταν σε όλα φέρεσαι με μια ευγένεια και όταν ξέρεις να εκτιμάς στιγμές. Ρομαντικός δεν είναι ο άντρας που κάθε μέρα θα πάει την κοπέλα του σε καλό εστιατόριο ούτε αυτός που θα της αφήνει κάθε μέρα ανθοδέσμες και σημειωματάκια. 
Είναι αυτός που θα θέλει να πει καληνύχτα στην κοπέλα του, αυτός που ενώ δεν έχει πολύ χρόνο μέσα στην κάθε μέρα θα βρει να πει κάτι καλό για τη μέρα του.Είναι αυτός που όταν βλέπει τη μαμά ή τη σχέση του να μαγειρεύει, θα το εκτιμήσει, θα σκάσει ένα χαμόγελο χωρίς να τον δει. Είναι αυτός που θα εκτιμήσει τη στιγμή που κάθεται με τον καφέ και την εφημερίδα του ή τη στιγμή που θα δει ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα και ας είναι μόνος του. Ή αυτός που θα σπάσει τα φρένα μιας γυναίκας αλλά θα ξέρει να τη χειριστεί μετά. Είναι ο εγωιστής, ο ανεξάρτητος που ταυτόχρονα είναι εξαρτημένος από μικρά πράγματα και μπορεί να λυθεί και να γίνει κομμάτια για μια γυναίκα χωρίς να ντραπεί.

ΠΟΙΟ είναι το point. Το point είναι πως επικεντρώνομαι στους άντρες. Γιατί αυτοί είναι που τον ρομαντισμό τον παρουσιάζουν σαν αρρώστια ή σαν κάτι ξένο ή σαν κάτι που δεν τους ταιριάζει, ενώ μπορεί να είναι ήδη οι ίδιοι και να μην το ξέρουν/παραδέχονται. Είναι ωραίο ρε φίλε να κοιτάς τα αστέρια. Και ας μην κάνεις όνειρα, απλά να σηκώσεις το κεφάλι σου να κοιτάξεις για λίγο τον ουρανό. Ή να δεις μια ρομαντική ταινία. Ή να ξέρεις να μιλάς σε μια κοπέλα και να ξέρεις πώς να φέρεσαι. Ή να κάνεις ωραίες συζητήσεις ήρεμες.

Είμαι πεπεισμένη πια πως ο ΑΠΚ δε ζει πια ανάμεσά μας ή δεν υπάρχει ή απλά τον κρύβετε καλά εσείς οι άντρες. Ο Άντρας Παλιάς Κοπής δηλαδή είδος προς εξαφάνιση. Και είναι πολύ κακό που σήμερα το 2018 θεωρείται πως ο ΑΠΚ είναι ο άντρας ο ωμός, ο έτσι θέλω και αυτός που όσες γυναίκες μετρήσει στο καρνέ του, τόσο καλύτερα. 
Ο ΑΠΚ, ήταν ο ορισμός του αρσενικού ναι, αλλά ήξερε πως το να έχεις μια ρομαντική βλέψη στη ζωή , δεν είναι αδυναμία ούτε ελάττωμα. 

Δεν μπορώ να μιλήσω με τόση άνεση για τις κοπέλες όσο για τους άντρες. Οι γυναίκες συνήθως είτε το παρακάνουν με το θέμα ρομαντισμού γιατί είναι υπερευαίσθητες, είτε νομίζουν πώς το να είσαι ρομαντικός είναι να τρέχεις στην παραλία πιασμένη χέρι χέρι με το αγόρι σου. Δε χρειάζεται να σου κάνει καντάδα ή να σου αφιερώσει τραγούδι ο άλλος για να πάρεις την απόδειξη ότι σε θέλει. Δεν χρειάζεται συνέχεια να ζητάς από τον άντρα ή να γκρινιάζεις ή να απαιτείς να είναι " πιο ρομαντικός" .
Ρομαντικός θα είναι όταν θα καταλάβεις ότι στη ζωή δεν τα βλέπει όλα ωμά και άγαρμπα. Δεν μετράει κάθε φορά το πόσα θα κερδίσει ή δεν διψάει για να πατήσει κάποιον άλλο ή δεν ανταγωνίζεται ή όταν ξέρει και έχει ήθος και ξέρει να συμπεριφερθεί σωστά σε όλες τις καταστάσεις. Μην μπλέκεις το πόσα λουλούδια σου έχει πάρει με τον ρομαντισμό. Να μετράς τις αγκαλιές και από αυτές όχι όλες. Μόνο αυτές που σε σφίγγει λίγο παραπάνω να μετράς.

Ο ρομαντισμός είναι ιδέα. Ή την έχεις ή όχι. Ή την εκφράζεις ή όχι.
Όλο βλέπω ανθρώπους να ζουν με αυτή την ιδέα αλλά ντρέπονται να την εκφράσουν ή όλο βλέπω στεγνούς ανθρώπους που μειώνουν και αυτούς που είναι ρομαντικοί. Τίποτα ενδιάμεσο.Απλώνεται σαν νερό που χύθηκε η ωμότητα και όλους τους βρέχει. Δεν έχει καταλάβει ο κόσμος ότι μπορείς να είσαι και λογικός και ρομαντικός ταυτόχρονα. Και πετυχημένος και καλός άνθρωπος. Και αρσενικό και με καλούς τρόπους. Και άγριος αλλά και να δίνεις αγκαλιές. Και σοβαρός και αστείος. Και αμίλητος αλλά και τα μάτια σου να μιλάνε. Είναι ωραίος ο ρομαντισμός, αποδεχτείτε τον, αγκαλιάστε τον και μην κάνετε χρήση εκεί που δεν πρέπει, ούτε να τον ξεφτυλίζετε. Αν είσαι άνθρωπος του σήμερα με ωριμότητα και σωστή σκέψη, θα καταλάβεις τι θέλω να πω μέσα από αυτό το ποστ γιατί ίσως είσαι και ρομαντικός. Αν το διαβάζεις και λες από μέσα σου " τι λέει αυτή", άσε με να λέω τα δικά μου.

Μου αρέσουν αυτοί που καταλαβαίνουν χωρίς να πω πολλά και αυτοί που ενώ δε μιλάνε ξέρω τι θα πει το βλέμμα τους. 
Δηλαδή, οι ρομαντικοί. 


Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

πόσο Έλληνας είσαι *


              https://www.youtube.com/watch?v=_O5mN5yY36c



Θέλω να κάτσεις να σκεφτείς την καταγωγή σου. Όπου και αν βρίσκεσαι ό,τι κι αν κάνεις. Αν είσαι με φίλους, αν είσαι μόνος, αν είσαι στη δουλειά θέλω να πας σπίτι σου και να σκεφτείς την καταγωγή σου.

Αν η καταγωγή σου είναι ελληνική ή αν η καταγωγή σου είναι άλλη αλλά νιώθεις Έλληνας, τότε μπορείς να συνεχίσεις να διαβάζεις γιατί αυτό σε αφορά.
Δεν ξέρω ύστερα από όλα αυτά που έχεις τραβήξει σε αυτή τη χώρα αν θες ακόμα να λέγεσαι Έλληνας ή αν ντρέπεσαι που η ταυτότητά σου γράφει ότι έχεις ελληνική υπηκοότητα. 
Με όλη αυτή την υποτίμηση με όλο αυτό τον εξευτελισμό με όλα αυτά που χρωστάει αυτή η χώρα είναι επόμενο να νιώθεις ξένος στην ίδια σου τη χώρα. Να νιώθεις χρεωμένος ενώ αυτή σου χρωστάει.
Ποιος Παρθενώνας και ποια αγάλματα να πυρώσουν την ελληνική σου ρίζα όταν για όλα αυτά πληρώνεις τα Πάθη ? Αυτά τα έχεις αφήσει για τα μαγνητάκια και τις πετσέτες θαλάσσης που πουλάνε στο Μοναστηράκι και στην ουσία δεκάρα δεν δίνεις. 

Αλλά αυτό πουλάει. Το άγαλμα,το αρχαίο,το άψυχο,το άξιο θαυμασμού. Αυτό σε έχουν κάνει να πιστεύεις. Αυτό σε έχουν κάνει να λες ότι πρέπει να θαυμάζει κανείς στην Ελλάδα που είναι "η χώρα του φωτός". 
Χέστηκες. Το ξέρω, όσο και να τα θαυμάζεις αυτά τα μοναδικά έργα τα αρχαία τα αξιοθαύμαστα, εσύ πλέον χέστηκες. 

Δεν ανήκω στους εθνικιστές και ίσως δεν ανήκω πουθενά και σε κανένα. Και ρατσίστρια δεν είμαι σε τίποτα και ποτέ δε θα είμαι. Και θαυμάζω όλα τα έθνη, όλες τις κουλτούρες. Και είμαι άνθρωπος που αρκείται στα λίγα, στα χαμόγελα , την ανθρωπιά και την ευγένεια. 
Όλα αυτά πρέπει να είσαι και εσύ. Και να μην είσαι απόλυτος και εθνικιστής και να δίνεις χώρο σε καθετί νέο και να ενθαρρύνεις την καινοτομία και την τεχνολογία. 
Αλλά το παράκανες. Το παράκανες και εσύ και εγώ και ο μπαμπάς και η μαμά σου. Το παρακάναμε. 

Ξέρεις ξημερώνει 30 Oκτώβρη 2017 και πριν 2 ημέρες ήταν η εθνική μας εορτή. Πόσο περήφανος ένιωσες και πόσο δεν σε ένοιαξε καθόλου και πήγες για καφέ για σέλφι? 
Δεν ενθαρρύνω κανένα ΟΧΙ κανενός Μεταξά και δεν τάσσομαι σε κάποιο κόμμα. 
Κοίτα γύρω σου και πες μου πόσα παιδιά δημοτικού γυμνασίου και λυκείου σέβονται τη μέρα αυτή? Πόσα παρελάζουν με ψηλά το κεφάλι και πόσα συγκινούνται και νιώθουν περήφανοι που είναι Έλληνες? 
Κορίτσια που φοράνε τις ίδιες κοντές φούστες που φοράνε στα club, τις φοράνε στην παρέλαση. Αγόρια που φόρεσαν το τζιν και ένα πουκάμισο απλά πάνε να περπατήσουν για χάρη της μαμάς και του μπαμπά. Και όλοι αυτοί απλά για να ακούσουν ένα χειροκρότημα και να τους καμαρώσουν οι γονείς τους. 
Φταίνε? Ναι και όχι. 
Δεν ξέρουν και δεν έκατσαν να μάθουν ή να τους μάθουν για αυτές τις μέρες. Για αυτούς που παρελάζουν, για αυτούς που πρέπει να δίνουν στεφάνια, για αυτούς που έπρεπε να είναι πρότυπά τους.
Δίνουν σημασία στο ότι χάνουν ώρες από διδακτικές ώρες και ότι δεν παίρνουν απουσία, δίνουν σημασία στο ότι θα έχουν αργία και δεν θα έχουν σχολείο. 
Δεν ξέρουν αυτά τα παιδιά για ποιους παρελάζουν όπως δεν ήξερες και εσύ όπως δεν ήξερα και εγώ. 

Δεν παρελάζουν για τον Μεταξά, για τον Κολοκοτρώνη, για την Μπουμπουλίνα και για τον Υψηλάντη.  Κανείς δεν παρελάζει για τους 5-10 ήρωες που γράφουν τα βιβλία. Δεν θυσιάστηκαν μόνο αυτοί σε τόσο πόλεμο. 
Παρελάζεις με μπλε και με άσπρο. Με κανένα άλλο χρώμα,με κανένα φουλάρI,με κανένα τακούνι,με κανένα τζιν παντελόνι που φοράς στον καφέ σου,με κανένα γέλιο. 

Παρελάζεις για αυτούς που χάθηκαν για εσένα. Για αυτούς που χάθηκαν άδικα και κανένα βιβλίο δεν έγραψε. Για τους φυλακισμένους, που βασανίστηκαν, που χτυπήθηκαν, που έχασαν οικογένειες, που έχασαν έρωτες, που έχασαν φίλους, που ξέχασαν πώς είναι η θάλασσα, που ξέχασαν για χρόνια πώς μυρίζει ένα λεμόνι ή το γιασεμί, που ξέχασαν πώς να αγκαλιάζουν την ίδια τους τη μάνα. Για αυτούς που έχασαν χρόνια μέσα σε κάποιο κελί,σε κάποια εξορία, που γεννούσαν σε φυλακές, που αγαπούσαν από μακριά,  που λάτρευαν μέσα από γράμματα, που ξέχασαν τι θα πει να φοράς παπούτσια και να έχεις ένα πιάτο φαϊ. Παρελάζεις για αυτούς που πάλευαν με κάθε τρόπο να απελευθερωθούν, για αυτούς που ενώ ήξεραν ότι θα εκτελεστούν, συνέχισαν να γελάνε. Παρελάζεις για αυτούς που εκτελέστηκαν και πέθαναν άδικα,που προσπάθησαν,που έπαιξαν με το μυαλό,την ψυχή,την οικογένεια τον έρωτά τους και στο τέλος έγιναν σκόνη από μια σφαίρα. 
Ξέρεις για ποιους παρελάζεις? Για όλους αυτούς που δεν έμαθες ποτέ. Όχι μόνο για αυτούς που πέθαναν, αλλά για αυτούς που πέρασαν όλα αυτά και έμειναν και τα ξεπέρασαν και έζησαν με τις πληγές και με τον εαυτό τους μετά από αυτή την εξαθλίωση.

Παρελάζεις για αυτούς. Για εσένα που είσαι απόγονος αυτών και για εσένα που πατάς αυτά τα χώματα. Για εσένα που δεν ανήκεις πουθενά αλλά ξέρεις ότι ανήκεις στη χώρα που είχε τους πιο πολλούς ήρωες που δεν γράφτηκαν ποτέ. Το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να παρελάζεις για όλα αυτά που πέρασαν και έχασαν και ξέχασαν και πάλεψαν. 
Για όλα αυτά παρελάζεις, για κανένα άγαλμα για κανένα μνημείο.

Αυτό που θέλω να σου πω, είναι ότι η γιαγιά και ο παππούς μου στο λύκειο με παρακαλούσαν να παρελάσω και έλεγα όχι. Γιατί δεν ήξερα. Δεν ήξερα ποια είμαι και δεν με ένοιαζε που έγινα παραστάτισσα. Και δεν ζήλεψα ποτέ μου την σημαιοφόρο. Γιατί εγώ έτυχε να έχω παππού και γιαγιά που με έκαναν όλα αυτά να τα εκτιμήσω μέσα από τα χέρια και τα μάτια τους όταν μου έλεγαν τις ιστορίες του πολέμου. Και όσες φορές παρέλασα ένιωθα περήφανη που για αυτούς και για τον παππού μου. Και μετά ένιωθα εξαθλίωση που θα έπρεπε να παρελάσω μαζί με κορίτσια που φοράνε μίνι, βάφονται και φοράνε γόβες και καθόλου δε τους νοιάζει τι έγινε παρά μόνο η αργία και ότι θα βγουν για καφέ. Και δεν συμμετείχα πάλι ποτέ σε παρέλαση. 

Μπορεί να φαίνομαι εθνικίστρια και έξτρα ρομαντική. Αλλά φαντάσου πόσο έχεις αποξενωθεί από το ίδιο σου το μέσα. Αν σου πω ότι τα καλύτερα μου πράγματα είναι η μυρωδιά της λεμονιάς στην αυλή της γιαγιάς μου το μήνα Απρίλη,ο καφές ο ελληνικός που ψήνουμε πριν βγούμε στην αυλή και η μυρωδιά του νυχτολούλουδου ή του γιασεμιού θα με πεις ρομαντική. Θα με πεις ρομαντική που μου αρέσει το ζυμωτό ψωμί και ο μπαξές στην αυλή της γιαγιάς μου ή θα με πεις ρομαντική που μου αρέσει να κοιτάζω τα αστέρια και τα χέρια της όταν καθόμαστε και μιλάμε για ώρες. Θα με πεις ρομαντική ή ότι ζω σε άλλη εποχή που ακούω Βέμπω ή Δανάη και συγκινούμαι για όλα αυτά που πέρασαν οι πρόγονοί μου και οι δικοί σου και πολλές φορές νιώθω σαν να έζησα εκείνες τις εποχές.
Που παρά όλο το αίμα και όλο το βάσανο και όλο το κλάμα εκείνες τις εποχές τραγουδούσαν, έγραφαν στίχους, έπαιζαν λύρα, χόρευαν.
Θα με πεις συντηρητική ή παραδοσιακή και θα το πεις με ειρωνεία ή απορία.

ΕΝΩ δεν απορείς που εσένα όλα αυτά σου φαίνονται ξένα ή πολύ βαρετά ή απλά πολύ "ρομαντικά" για να είναι αληθινά. 

Ξεχνάμε ποιοι είμαστε ποια είναι η ιστορία ποιο είναι το παρελθόν. Ξεχνάμε γιατί έτσι συνηθίσαμε γιατί αφήσαμε να μας συνεπάρει το νέο και η αγάπη μας για την αλλαγή . Βρίζεις την Ελλάδα και ότι όλα σε αυτή τη χώρα πάνε λάθος. Και ίσως το 2017 να έχεις δίκιο και να σιχαίνεσαι και να θες να πετάξεις από πάνω σου τον όρο του "Ελληνάρα" γιατί έτσι σε έχουν κάνει οι συνθήκες και οι άνθρωποι της εκάστοτε εξουσίας. Αλλά το λάθος σου είναι ότι τους αφήνεις . Και σκλαβώνεσαι σε κάτι το ίδιο άθλιο με το Χίτλερ και όλα του τα "επιτεύγματα" : στο να αφήνεις άλλους να σε κάνουν να ξεχνάς τις ρίζες και την καταγωγή σου. 
Δεν πρέπει να είσαι κολλημένος στο παρελθόν και να έχεις εμμονή ή παρελθοντολαγνεία απλά μην το φτάνεις στο άλλο άκρο. 
Αρκέσου με τα απλά με αυτά που σε έμαθαν με αυτά που πρέπει να παλέψεις με τα εφόδια που θα σε κάνουν περήφανο που είσαι Έλληνας. Και δε με νοιάζει ποια είναι η καταγωγή σου γιατί μπορεί να είσαι από τη Νιγηρία αλλά πατρίδα σου να νιώθεις την Ελλάδα. 

Και εγώ θα συνεχίζω να έχω στο μυαλό μου τη φωνή του παππού μου να τραγουδάει Βέμπω " κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις." Θα συνεχίσω να ανατριχιάζω με αυτά τα τραγούδια και με αυτούς που πάλεψαν με αυτά και θα συνεχίσω να νιώθω περήφανη μέσα μου για αυτά που κανείς δε μου επιβάλλει και για την ελληνική μου καταγωγή που κανείς δεν αφήνω να την μαυρίσει ή να με κάνει να αισθανθώ άσχημα για αυτή. 

Αυτά παιδιά, να παρελάζετε για αυτούς που πρέπει όπως πρέπει.
Να είστε Έλληνες όχι μόνο στα χαρτιά. Να τιμάτε αυτούς και αυτά που πρέπει, από όπου και αν είστε εύχομαι να είστε Έλληνες. 

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

love will kill you*






Είναι τόσο άσχημη και δύσκολη η αγάπη όταν είναι αληθινή και γνήσια.

Όταν είναι η αγάπη χωρίς όρια, όταν δεν σκέφτεσαι για να τη δώσεις, όταν τη δίνεις και την παίρνεις απλόχερα.
Όταν θα πέθαινες για αυτόν που αγαπάς ή σε αγαπάει. 
Λένε ότι αυτός που σε αγαπάει δεν είναι ποτέ ίδιος με αυτόν που αγαπάς. Αλλά δεν μιλάω για έρωτα αποκλειστικά, ούτε για εραστές.
Η πιο δύσκολη αγάπη είναι εκείνη που αγαπάς τόσο πολύ και σε αγαπάει το ίδιο άτομο ακόμα πιο πολύ.

Είμαστε οι άνθρωποί μας. 
Είμαι ο παππούς μου,η γιαγιά μου,η μαμά μου, ο μπαμπάς μου, η αδερφή μου, οι θείες μου, οι ξαδέρφες μου. 
Ναι, είσαι ο εαυτός σου, αλλά όταν βρεις τέτοια consuming love, τότε γίνεσαι οι άνθρωποί σου. Και μέσα σου δημιουργούνται κομμάτια τους που γίνονται δικά σου, δέρμα σου, αίμα σου, κύτταρά σου, DNA σου.
Το ποσοστό και η γνησιότητα αγάπης που δίνεις και παίρνεις για τους ανθρώπους είναι ανάλογη με το πόσο γρήγορα μεγαλώνουν αυτά τα κομμάτια μέσα σου. Όσο αυξάνεται το ένα, αυξάνεται το άλλο.
Δηλαδή αν η απάντηση στην ερώτηση "πώς και γιατί με αγαπάνε τόσο ?" , είναι " γιατί είσαι εσύ", τότε μιλάμε για την αγάπη που θα σε σκοτώσει. Ή θα σου πάρει πράγματα μακριά με τρόπο βίαιο. 

Γιατί σε αφήνουν να τους λατρεύεις τόσο, αφού ξέρουν  ότι όταν λατρέψεις κάποιον, δύσκολα καταφέρνεις να ζήσεις χωρίς αυτόν.
Και λες " δεν το κάνουν από κακό, απλά όταν αγαπάς έτσι είναι". Και μια φωνή μέσα σου λυσσάει να αναρωτιέται γιατί μας αφήνουν να τους λατρεύουμε τόσο αφού ξέρουν ότι κάποια στιγμή θα φύγουν και δεν θα είναι εδώ και χωρίς αυτούς εσύ δε θα μπορείς. 
Και τέτοια αγάπη λατρείας είναι το είδος της " μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος " αγάπης.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αναγκάζεσαι πολλές φορές να ζήσεις ή να αντέξεις μακριά από ανθρώπους που έχουν γίνει κομμάτια σου. Όμως αυτό αντέχει στο χρόνο όσο ξέρεις ότι ο άλλος είναι καλά όπου και να είναι. 
Τι γίνεται όμως όταν το "μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος" γίνεται αλήθεια? Γιατί κανείς δεν είναι αθάνατος ή άφθαρτος.
Είναι η πορεία της ζωής το ξέρεις μέσα σου το δέχεσαι. 
Αλλά η τόση αγάπη σε κάνει ταυτόχρονα να πιστεύεις ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι , οι δικοί σου, οι αγκαλιές σου, ότι θα μείνουν εκεί για πάντα και ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι immortals ή κάτι τέτοιο.
Πόσο αδύναμο σε κάνει αυτό και πόσο δυνατό, το να λέει το μυαλό σου ότι ο θάνατος θα έρθει αλλά τα κομμάτια αυτά που έχουν γίνει σώμα σου, να μην τον ακούνε.

Αντέχουμε τόσα πολλά σε αυτή τη ζωή. Κάθε μέρα αντιμετωπίζεις κάτι μεγάλο ή μικρό ή τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν χάσεις τους ανθρώπους που θεωρείς αθάνατους, πόσα θα αντέξεις λες. Αλλά πρέπει να αντέξεις γιατί εσύ ζεις και αυτοί σε έμαθαν να αντέχεις, να αγαπάς, να παλεύεις , να αντιμετωπίζεις τα πάντα. 
"Γιατί πρέπει να να αφήσουμε ο ένας τον άλλο? Γιατί αυτού του είδους η αγάπη να μην είναι δεδομένη? Γιατί να μην πάρω δεδομένους τους ανθρώπους μου αφού δε θα άφηνα τίποτα να τους πειράξει? " Ρωτάει η καρδιά σου. Και στα καπάκια το μυαλό σου απαντάει " Γιατί έτσι πρέπει, γιατί αυτή είναι η ζωή " και θες να το σπάσεις στον τοίχο.

Να πρέπει να είσαι δυνατός και πειθαρχημένος σε όλα σου για να τα βγάλεις πέρα και στην ουσία να εξαρτάται το είναι σου όλο από τα κομμάτια αυτά που δημιουργήθηκαν μέσα σου. 
Και όταν αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν, δεν παίρνουν και τα κομμάτια αυτά μαζί τους. Όόόόοχι. Τα αφήνουν εκεί μέσα σου, και όπως φεύγουν αφήνουν ένα κενό εκεί στο χώρο της καρδιάς ή της ψυχής σου. 
Πόσο άδικο να πρέπει να το ανεχτείς όλο αυτό ?
Είναι δύσκολη η αγάπη αυτή σήμερα. Για όλοι "αγαπάνε" αλλιώς αυτές τις μέρες. Αγαπάνε ψεύτικα ή παροδικά γιατί φοβούνται. Φοβούνται την αγάπη τη γνήσια, αυτή που αν σημάδευαν πιστόλι μπροστά από τον άνθρωπό σου, θα έμπαινες εσύ μπροστά να φας τη σφαίρα. 
Φοβούνται να δεσμευτούν σε τέτοια αγάπη γιατί ξέρουν ότι όταν οι άλλοι φύγουν, αυτοί θα μείνουν αδύναμοι και δεν θα αντέξουν. 
Πώς γίνεται η αγάπη να είναι τόσο δύσκολη? 
Είτε γίνεσαι πάγος και σταματάς κάθε συναίσθημα ή αποβάλλεις όλα τα κομμάτια από μέσα σου, είτε καταστρέφεσαι και λυγίζεις μια στο τόσο. It's up to you.

Ουσιαστικά, αυτό που σε μεγάλωσε και σε ανέθρεψε, η αγάπη, αυτή είναι που λίγο λίγο μέσα σου σε κάνει να πεθαίνεις. 
"Κοίτα σάν φεύγεις πώς δακρύζει ο ουρανός,
ο πόνος μας ανάμνησες στα χέρια του κρατάει
Σέ λίγο στό τραγούδι τού θα πεί ο κεραυνός,
πώς κάθε όνειρο γλυκό, θυμιέται, δέ γυρνάει "

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

εβολούσιον *









Είναι οι μέρες που διαβάζω Παλαιοντολογία και νιώθω ένα τσακ Ross Geller από τα φιλαράκια και προσπαθώ να καταλάβω πώς από θαυμάστρια του Δαρβίνου για τη θεωρία της εξέλιξης, κατάφερα να τον βρίζω γιατί εντάξει η παλαιοντολογία δεν τη λες και εύκολη με ΤΟΣΑ απολιθώματα και τόση εξέλιξη φίλε Κάρολε. 

Και καλά όλα τα είδη στο Κingdom Plantae εξελίσσονται. Εκεί που υπάρχει προβληματισμός είναι για ένα συγκεκριμένο είδος στο Kingdom Animalia , που λέγεται άνθρωπος. Υπάρχει γενικά μια ανησυχία στο πώς και πότε και αν ποτέ θα εξελιχθεί. 
Θα είναι για καλό? Θα είναι για κακό?
Τι θα είμαστε όταν μεγαλώσουμε? ή πώς εξελιχθήκαμε αν είμαστε ήδη "μεγάλοι" ? Τελείωσε η εξέλιξη ή έχει και άλλο?

Για κάποιο λόγο , προβλέπω ότι θα καταλήξουν οι επόμενες γενιές να έχουν μεγαλύτερους αντίχειρες από τόσα scroll στην οθόνη του κινητού. Όσο για τα χαρακτηριστικά του προσώπου, ίσως μεγαλώσει το κεφάλι λόγω ανάπτυξης του εγκεφάλου από τη γνώση και τη σκέψη, ενώ το στόμα θα μικρύνει γιατί θα σταματήσουν όλοι να μιλάνε για αυτά που θέλουν ή για αυτά που αισθάνονται αφού όλα θα τα δέχονται μηχανικά χωρίς να υπάρξει κάποια αντίδραση ή συζήτηση. 
Τα μάτια ίσως διευρυνθούν σε διάμετρο από τις πολλές ώρες μπροστά σε υπολογιστή και video games.
Για τα όργανα δε μπορώ να κάνω κάποια σίγουρη πρόβλεψη, αν και πλέον αντί για καρδιά παίζει να υπάρχει ένα απλό υμένιο το οποίο θα πάλλεται αργά για όταν θα χρειάζεται να σηκωθείς από τον καναπέ ή την καρέκλα του γραφείου μέχρι να πας στην κουζίνα για να φας. 
Για στομάχι και έντερα ίσως καταλήξει να υπάρχει μόνο ένα από τα 2 ώστε ό,τι θα βάζεις στο στόμα σου από Mc Donald's  να απεκκρίνεται κατευθείαν από τον οργανισμό χωρίς κάποια επεξεργασία. 

Θα υπάρχουν είτε οι ανορεξικοί είτε οι παχύσαρκοι και θα κάνουν παρέα μόνο όμοιοι με όμοιοι ενώ οι μεν θα κρίνουν τους δε και αντίστροφα. 
Οι "αναρχικοί" και παράξενοι της κοινωνίας θα είναι αυτοί που κάνουν παρέα με ανόμοιους, π.χ. ένας ανορεξικός με έναν παχύσαρκο ή αυτοί που γελάνε δυνατά ή αυτοί που μιλούν δυνατά στο μετρό και ενοχλούν τους άλλους είτε αυτοί που έχουν φίλους πραγματικούς και βγαίνουν από τα σπίτια τους. 

Για εξέλιξη χαρακτήρα και προσωπικότητας δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά αλλά σίγουρα όποιος έχει άποψη ή συναίσθημα ίσως θα είναι ο δαχτυλοδεικτούμενος ή ο αντίστοιχος "τεντυμπόης" της εποχής. 
Όλοι θα μισούμε ό,τι και όποιον θα φαίνεται καλύτερο από εμάς και όλοι θα ζούμε για να ανταγωνιζόμαστε τον άλλον.
Πάντως, η γλώσσα του ανθρώπου σίγουρα θα μικρύνει αφού πλέον το αλφάβητο θα εξαλειφθεί ή θα χρησιμοποιούνται πολύ λίγα γράμματα σε λέξεις με 2 άντε 3 γράμματα. Αφού όλα θα είναι σε συντομογραφίες. 

Οι γυναίκες θα είναι πολύ ψηλές,με φουσκωτά χείλη,τεράστιο στήθος,κατάξανθες και λίγες μελαχρινές αλλά με ψηλά πόδια και αρκετά στενή μέση,μακριές βλεφαρίδες και νύχια ενώ θα γεννιούνται με ενσωματωμένο highlighter ή contouring ανάλογα το γονιδίωμα. Α! και χωρίς κυτταρίτιδα εννοείται. Κάποιες θα καταλήγουν ανορεξικές κάποιες παχύσαρκες όμως όλες πάντως στα 20-40 που θα είναι στο πικ της νεότητας θα είναι ίδιες και κούκλες και δυστυχισμένες.

Οι άντρες θεωρώ ότι δεν έχουν πολύ ακόμα για να εξελιχθούν γιατί δεν έχουν αλλάξει πολύ εξωτερικά μέσα στο χρόνο. Ίσως, φουσκώσουν λίγο παραπάνω, ίσως στις επόμενες γενιές έχουν όλοι θεληματικό πηγούνι και μικρότερη θέληση για ζωή. Θα γεννιούνται με κοιλιακούς δηλαδή στους πρώτους 5 μήνες περίπου θα σχηματίζονται με τη μία και γύρω στο 7μηνο οι τετρακέφαλοι . Κάποιοι θα καταλήγουν ανορεξικοί ή παχύσαρκοι αλλά και αυτοί με τη σειρά τους στις ηλικίες 25-55 θα είναι ίδιοι και πανέμορφοι και δυστυχισμένοι. 

Δε συμφωνείτε ότι μπορεί να καταλήξουμε κάπως έτσι σαν είδος? 
Μα γιατί ? Αφού προς τα εκεί οδεύουμε όλοι. Η εξέλιξη δηλαδή έχει να κάνει με το περιβάλλον που ζεις, τις συνήθειες σου και τις φυσικές επιλογές σου. Βλέπετε κάτι διαφορετικό να ζητάει ή να απαιτεί η κοινωνία ή τουλάχιστον η πλειοψηφία αυτής?
Όλοι θα είναι πανέξυπνοι ή πολύ χαζοί, "μεσαίας" κατηγορίας δεν θα υπάρχουν άνθρωποι.

Πραγματικά ελπίζω να τελείωσε η εξέλιξη στο δικό μας είδος γιατί πιστεύω δεν πάει άλλο. Ή έστω αν υπάρχει κάποια πιθανή εξέλιξη ας είναι καλύτερη. 
Ας βάλει μυαλό και θάρρος στις επόμενες γενιές ώστε να καταλάβει ο άνθρωπος ότι είναι πολύ μικρός μέσα στο Kingdom Animalia  και πως δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί κανένα άλλο είδος για δική του εκμετάλλευση. Ούτε καν άλλους ανθρώπους. 

Μια ελπίδα και μια ματαίωση είναι η θεωρία της εξέλιξης. 
Και είμαι τόσο εκνευρισμένη για αυτό, γιατί δεν είμαι φαν της ελπίδας, αλλά πρέπει να το αποδεχτώ. 
Απλά να είσαι αυτό που είσαι και να σε νοιάζει. Να το θες  και να σε αγαπάς.
Μπορεί να μην έχεις ιδέα από αγάπη ή να μην τη θες γύρω σου, αλλά τουλάχιστον πρέπει να εξελιχθείς μέσα σε αυτή γιατί οφείλεις να σε αγαπάς για ό,τι πιο παράξενο, μαύρο ή άσπρο, τρελό ή ήσυχο είσαι. 
Να σέβεσαι ότι δεν είσαι μόνος σου σε αυτόν τον κόσμο .
Να έχεις στο μυαλό σου πως θες να είναι τα παιδιά στο μέλλον και να κάνεις αυτό. Να εξελιχθείς σε κάτι καλό για αυτόν τον κόσμο γιατί αυτή η ζωή που έχεις και αυτός ο αέρας που αναπνέεις δεν πάνε στράφι. Όσο dead inside  και να είσαι ή όσο bright and shiny και να είσαι η ζωή σου αυτή σε όλο το ανθρώπινο είδος είναι σημαντική,οπότε αξιοποίησέ την όπως εσύ θες. Γιατί δεν είσαι πιο σημαντικός από κανένα αλλά είσαι σημαντικός.
Για αυτό όπως και να εξελιχθεί αυτό το είδος, ας είναι τουλάχιστον λίγο πιο όμορφο από τη παραπάνω δικιά μου θεωρία της εξέλιξης και σε αυτό μπορείς να βοηθήσεις και εσύ.

Αφήνω και ένα από τα τοπ 3 αγαπημένα μου βίντεο για food for thought. Που το βλέπω κάθε φορά που σκέφτομαι "ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΕΙΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ?" ή κάθε φορά που το ανθρώπινο είδος με απογοητεύει ή κάθε φορά που μπορεί να με απογοητεύω. 
Enjoy : https://www.youtube.com/watch?v=n5khU_6o7lc&t=6s


Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

normality*









Παραγγέλνεις κοκτειλ από e-food σα να μην έχεις να διαβάσεις για την εξεταστική του Σεπτέμβρη σου του αγαπημένου, ακούς Chet Baker,το κλείνεις, ντρέπεσαι λίγο που το κλείνεις αλλά βάζεις summer bummer- Lana Del Rey ft. Asap Rocky  και κάπως έρχεσαι σε ένα καλό επίπεδο σκέψης από τους πρώτους κιόλας στίχους του τραγουδιού.

Σταματάς να περιμένεις από το σύμπαν πράγματα, σταματάς να "ζηλεύεις" κάτι καλύτερο, σταματάς να θέλεις να είσαι κάτι πιο ωραίο, σταματάς να σκέφτεσαι εσένα, να σκέφτεσαι όλα τα πρέπει που πρέπει να ακολουθήσεις, όλα τα "σε θέλω" που περιμένεις να ακούσεις, σταματάς να θες τους φίλους σου, σταματάς να είσαι ό,τι ελάχιστο προσποιείσαι έξω από το σπίτι σου. 

Και σκέφτεσαι τι είναι νορμαλ , σε πόσα και ποια καλούπια έχεις μπει για να αντέξεις στην κοινωνία. Την κοινωνία που μπορεί να είναι είτε μια παρέα, είτε η σχολή, είτε η δουλειά σου, είτε η πλατεία είτε μια διαδρομή σου με το λεωφορείο. 
Όσο ρέμπελ να είσαι όσο και να αντιστέκεσαι στο κατεστημένο πάντα ασυνείδητα θα προσποιηθείς.  Γιατί και να κρύβεις στοιχεία του εαυτού σου ή να συγκρατείσαι να μην κάνεις αυτά που θέλεις, θεωρούνται προσποίηση, δεν χρειάζεται να πεις ψέματα για κάτι που δεν είσαι για να προσποιηθείς.

Δεν είναι ο κόσμος ωραίος. Και ανήκεις και εσύ σε αυτόν. " Για να επιβιώσεις πρέπει να ακολουθείς κάποιους κανόνες, γιατί πρέπει να σέβεσαι, δεν ζεις μόνος σου σε αυτόν το κόσμο."
Πράγμα που σου έμαθαν στο σπίτι, στο σχολείο, στα φροντιστήρια, όπου και αν πήγαινες και το ακολούθησες γιατί αυτό ήταν το σωστό και το αφομοίωσες στο κεφάλι σου ως τη "νορμαλ" αντίδραση που πρέπει να έχει ένας "νορμάλ" άνθρωπος.
Και αν δεις στο δρόμο κάποιον να φωνάζει θα τον πεις τρελό, αν δεις στο μετρό κανένα με παράξενο ντύσιμο θα τον πεις φρικιό και αν δεις κανένα με παράξενο μαλλί θα πεις "ελεος". 
Το αστείο όμως είναι ότι αυτοί θα λένε το ίδιο για εσένα όταν σε δουν.

Γιατί δεν σου έμαθαν πως το νορμάλ δεν είναι αντικειμενικό. Είναι υποκειμενικό. Πως νορμάλιτυ δεν υπάρχει πλέον. Ποτέ δεν υπήρχε, απλά παλιότερα έμαθαν να κουκουλώνουν τα "παράξενα" ώστε να μην το δει ούτε ο γείτονας.
Αυτό θα σε πεθάνει αν συνεχίσεις να προσποιείσαι και να κρίνεις ό,τι δεν αρμόζει στην δικιά σου κανονικότητα. Δεν πέθανε κανείς από αγάπη, αγάπη μου, αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες .

Καλούπι πως πρέπει να είναι η "αγάπη" και πώς συμπεριφέρεται κάποιος που αγαπάει. Και σε αυτό καλούπι. 
Ότι τα κακά κορίτσια δεν μπορούν να αγαπήσουν και ότι οι άντρες που παίζουν με τις γυναίκες δεν είναι άξιοι εμπιστοσύνης. 
Όλα αυτά έχουν μια βάση από παρατηρούμενα γεγονότα, αλλά πλέον το παίρνεις σαν μια γενική αλήθεια χωρίς να το αναμασήσεις και νομίζεις πως τα κακά κορίτσια δεν αγαπάνε και ότι κάποιοι άντρες δεν είναι άξιοι εμπιστοσύνης. 
Μαθαίνεις στις κόρες σου πώς να είναι καλές, να μη δίνουν δικαιώματα, να είναι σωστές γυναίκες, χωρίς να σου εγγυάται κανένας ότι θα γίνουν αυτά που τους έμαθες. Και όταν βλέπεις πως όταν γίνουν γυναίκες "ξεφεύγουν" από αυτό που τους έμαθες, απογοητεύεσαι γιατί δεν σου φαίνεται νορμάλ και πλέον δεν είναι καλά αλλά κακά κορίτσια.
Ενώ μεγαλώνεις τον γιο σου "για να γίνει ο άντρακλάς σου" και όταν μαθαίνεις ότι είναι γκει, απογοητεύεσαι μωρέ γιατί δεν είναι νορμάλ. Είναι αφύσικο, λες, να είναι ομοφυλόφιλος.

So,  πρέπει να μάθεις πως υπάρχουν καλά κορίτσια που τους αρέσει να έχουν πολύ κακές συνήθειες και κακά κορίτσια που είναι πολύ καλά. 
Υπάρχουν αγόρια που πάνε με 2 κοπέλες κάθε βράδυ και στην ουσία να μπορούν να αγαπήσουν, αλλά υπάρχουν και οι "μονογαμικοί" που είναι παντρεμένοι αλλά δεν θέλουν ούτε τα έντερά τους. 
Θέλω να σου πω πως, it's up to you πως θα δεις τον άλλον. Αν θα τον δεις κακό ή καλό, ωραίο ή άσχημο, σέξι ή ξενέρωτο, έξυπνο ή χαζό.

Αν η γνώμη των πολλών είναι η γενική αλήθεια ή το αντικειμενικό γιατί τότε τους βλέπεις να είναι όλοι όμοιοι μεταξύ τους? Γιατί πιστεύουν πως το νορμάλ είναι να μοιάζουν και πιέζονται από το ίδιο τους το εγώ για να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι στη πραγματικότητα. Όταν κλείσει η πόρτα του σπιτιού είναι πάλι ο εαυτός τους που κρύβουν.
Α καλά, και αν φανταστείς ότι ζεις σε αυτήν την επόκ όπου έχεις μάθει να μιλάς με τα "συννεφακια" του κινητού όταν στέλνεις μηνύματα στα σόσιαλ τα μίντια. Δηλαδή, να θες ΝΑ ΒΡΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΕΙ και να στέλνει αυτός μετά από 5 μέρες, εσύ να το παίζεις κουλ και ανώτερη φουλ και όταν αποφασίζει να στείλει "ο μαλάκας" που αποκαλείς τόσες μέρες, σου λέει " έλα σόρρυ που χάθηκα" εσύ απαντάς " Σιγά καλέ όλα καλά" .
Ε μα έχεις πρόβλημα φίλη μου που καταπιέζεις τον εαυτό σου και δεν τον βρίζεις ή έστω να του πεις ότι σε πείραξε με τον δικό σου τρόπο.
*δε χρειάζεται να τον βρίσεις τον άνθρωπο με τη μία δωσ' του μια ευκαιρία*

Και άλλα τέτοια απλά καθημερινά ρουτινιάρικα παραδείγματα που σε βάζουν σε καλούπι υποσυνείδητα να έχεις μια συμπεριφορά που θα φανεί νορμάλ . Γιατί το άσπρο το δικό σου εγώ μπορώ να το βλέπω μαύρο αλλά δε μπορώ να σε κρίνω. 
Μπορείς να πας σε γάμο με παντόφλα, μπορείς να πας στη σχολή σου με νυφικό, μπορείς να πας σε κλαμπ με φόρμες , σε παραλία με πουλόβερ και τα μιλούύύνια τέτοια σχετικά αρκεί να μην προσβάλλεις κανένα και να σέβεσαι. Δηλαδή στη ζωή σου you can be a bad motherfucker but that don't make you a man αν καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω.
Ελεύθερος ποτέ δεν θα είσαι. Η ελευθερία που νομίζεις ότι μπορεί να έχεις είναι ψεύτικη. Πραγματικά ελεύθερος είναι αυτός που δεν εξαρτάται από τίποτα και κανένα. Από κανένα κινητό, από κανένα χαρτονόμισμα, από καμία σκέψη να τον κρατάει, από κανένα τσιγάρο ή καμία ουσία,από κανένα άνθρωπο και κανένα συναίσθημα, από κανένα φόβο. Αν είσαι ελεύθερος τις αδυναμίες σου τις θεωρείς αρετές και δεν τις κρύβεις ούτε τις αφήνεις να σε κυριεύουν. 
Μακάρι να τα διαβάζεις αυτά που λέω και να είσαι ήδη ελεύθερος από ό,τι είδους εξάρτηση μπορεί να υπάρχει.

Δεν έχω γνωρίσει κανένα τόσο ελεύθερο, αλλά σίγουρα ξέρω πως λατρεύω όλους τους υπόλοιπους με τις αδυναμίες και να περίεργα γούστα και τις περίεργες ιδέες. Αρκεί να μη μπαίνεις σε καλούπια και να ορίσεις ποιο είναι το δικό σου "νορμάλ". Μπορείς σε παρακαλώ να είσαι ό,τι είσαι όπου είσαι και να παραδέχεσαι ό,τι σου αρέσει να κάνεις όσο διαστροφικό και να είναι για τους άλλους?
Ευχαριστώ.

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

how to be happy*










Είναι όπως ξέρετε οι μέρες του καλοκαιριού ζεστές, κάποιες μέρες είναι καυτές σε καίνε τα μάτια σου. Και δεν είναι πολύ βολικό να καίνε και τα μάτια σου όταν τυχαίνει και καίει και το μέσα σου όλο. 

Σήμερα ήταν μία από τις καυτές μέρες. 
Που κουνιέσαι αργά, που προσπαθείς να μη σκέφτεσαι,που νυστάζεις όλη την ώρα, που δε θες ούτε να μιλήσεις,ούτε να φας πολύ, που τη μόνη λύση σε όλα νομίζεις πως θα τη βρεις στο κρεβάτι σου παρέα με τον ανεμιστήρα. 
Παρόλα αυτά, έπρεπε να κάνεις κάποια πράγματα.
Που τα έκανες με μισή ίσως και 1/4 καρδιά.
Και που όταν έφτασες στο κρεβάτι σου, έπρεπε να ξανασηκωθείς γιατί ξέχασες πως είχες υποσχεθεί στη μαμά σου να κάνετε κάτι τόσο καιρό.

Γυαλιά ηλίου,σκέτος καφές,μούτρα μέχρι το πάτωμα και βαριά καρδιά μέχρι να φτάσουμε εκεί που έπρεπε.
Όλο υπενθυμίζω στον εαυτό μου να εκτιμάει τα λίγα,τα απλά,τα βασικά, αυτά που όλοι νομίζουμε δεδομένα.
Αλλά σήμερα δεν έπιασε ούτε αυτό. Και λες τι κάνω με τη ζωή μου. Και μου λέτε στα mail  τι να κάνω με αυτή τη ζωή και πώς να δω καθαρά και γιατί επιλέγω πάντα λάθος και γιατί χάνομαι στη σκέψη και γιατί δεν είμαι ευτυχισμένος?

Γιατί χάνεις τα απλά.
Αυτά τα απλά που είναι τα κύρια. 
Πήρα λοιπόν ό,τι νύστα μου είχε απομείνει και τον καφέ και μπήκαμε όλοι στο αυτοκίνητο. Άνοιξα το τζάμι και όπως χτυπούσε ο καυτός αέρας ξαφνικά ένιωθα να δροσίζει και να μυρίζει κάτι όμορφο.
Ήταν η στιγμή που όλος ο πονοκέφαλος,τα μούτρα και η νύστα έφυγαν.
Άνοιξα τα μάτια μου και είδα ότι περνούσαμε από ένα πολύ στενό δρόμο που ήταν ντυμένος από τις πορτοκαλιές. 
ΩΩΩ Χριστέ μου πόσο τυχερή είμαι που ζω στην επαρχία και πόσο λατρεύω τα χωριά τελικά. 
Και πόσο θα ήθελα να ζήσω μια βδομάδα σε εκείνα τα χωριά. 
Να ξυπνάω το πρωί με αυτή τη μυρωδιά του φρεσκοποτισμένου χώματος,του άνθους τησ πορτοκαλιάς και της γειτονιάς. 
Όλοι έξω στα σπίτια τους σε καρέκλες ασπρεσ μπλε να συζητάνε και να γελάνε. 
Και η ώρα 7μιση-8παρά το απόγευμα και να είναι ο ουρανός στα καλύτερά του χρώματα. 

Και εσύ που σκοτίζεσαι για τα προβλήματα σου , για την κάθε μέρα, για τα όνειρα που δεν τα έχεις κάνει πραγματικότητα ακόμα. 
Σου λέω να βγεις στο μπαλκόνι σου όπου και να μένεις και να κοιτάξεις τον ουρανό. 
Αν μπορείς να ξεφύγεις λίγο στην επαρχία να το κάνεις. Αν έχεις ανθρώπους σε χωριό να πας εκεί. Μην ανησυχείς άνθρωπε της πόλης, όσο αντέξεις εκεί. Να πας. 


Έρωτες,χρήματα,άγχη,πτυχία, εξεταστικές, τι είναι μόδα,τι δεν είναι ,κινητά,φορτιστές,ακριβά εστιατόρια,ακριβές διασκεδάσεις. Δεν τα έχεις ανάγκη. 
Ανάγκη κύρια δεν είναι αυτά . Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα και έμμεσες ανάγκες και περίπλοκες. Που αν κάτσεις λίγο και σκεφτείς αυτά όλα είναι κύριες πηγές των προβλημάτων σου και πιάνουν πολύ χώρο στο κεφάλι σου. Δημιουργούν μια σαλάτα στο κεφάλι  που δεν μπορείς ποτέ να βάλεις σε σειρά. 
Δε μπορώ να σου πω πλέον ότι μπορείς να ζήσεις σίγουρα χωρίς αυτά αλλά ξέρω ότι δεν τα χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένος. Είμαι και εγώ ένας από αυτούς που προσπαθούν να πάρουν πτυχίο,να κάνουν κάτι από αυτό που ονειρεύονται στη ζωή τους, να επιτύχω ως άνθρωπος , να μη με απογοητεύσω, να καταφέρνω να κάνω τη δουλειά που αγαπώ,να έχω το σπίτι που θέλω,να γνωρίσω τον έρωτα και την αγάπη της ζωής μου σε έναν άνθρωπο και όλα αυτά που σκέφτεσαι και εσύ. 
Συν πολλά άλλα.

Ως mrs elenalda, επίσημα δηλώνω πως η ζωή βρίσκεται εκεί που κουράζεσαι για αυτά που θες, εκεί που δε σκέφτεσαι τι ρούχα θα βάλεις, στους φίλους χωρίς ζόρια, στα μάγουλα χωρίς contouring, στις κουβέντες που δε χρειάζεται να μιλήσεις και πολύ, στην αγάπη που δίνεις χωρίς ανταλλάγμα, στα ηλιοβασιλέματα και εκεί που μυρίζει νυχτολούλουδο.

Χρειάζεται να απλουστεύσεις όλο σου το είναι και να βρεις τι είσαι. Όχι τι νομίζεις πως είσαι. Όχι τι λένε οι άλλοι πως είσαι. 
Το ΕΙΣΑΙ το αυθεντικό. Γιατί το "είμαι σπουδαίος" είναι σχετικό και αλλάζει μέσα στο χρόνο, μέσα στην κοινωνία. Δηλαδή μπορεί να είσαι σπουδαίος στην Ελλάδα,αλλά στην Αμερική να είσαι μέτριος έως κακός. 
Άρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρεις τι ΕΙΣΑΙ. Αυτό το είσαι το αναλλοίωτο στο χρόνο και τη γεωγραφία. Αυτό το ΕΙΣΑΙ της ύπαρξής σου, το βαθύ, το δικό σου. 

Χρειάζεσαι δυο χέρια να σε αγκαλιάζουν. Διάλεξε δυο χέρια που ξέρεις πως δε θα σε προδώσουν ποτέ και που σε νοιάζονται βαθιά.
Χρειάζεσαι ουρανό.
Χρειάζεσαι λίγα και άνετα ρούχα.
Χρειάζεσαι δέντρα. Πράσινα και πολλά.
Χρειάζεσαι καθαρό αέρα.
Χρειάζεσαι βουνό.
Χρειάζεσαι θάλασσα.'Εστω να τη βλέπεις.
Χρειάζεσαι μπλε δηλαδή. Είτε αυτό του ουρανού ή της θάλασσας.
Χρειάζεσαι λίγη ώρα χωρίς ακουστικά και μουσική για να ακούσεις λίγο τη φύση. 
Χρειάζεσαι μάτια. Δεν χρειάζεται να κοιτάς , χρειάζεται να βλέπεις από μέσα σου. 
Χρειάζεσαι κενό στο κεφάλι σου. Κενό για χώρο όμορφων εικόνων και ωραίων μυρωδιών.
Χρειάζεσαι γέλιο. Μέχρι να πονέσει το στομάχι σου από αυτό.
Χρειάζεσαι να καταλάβεις το ότι υπάρχεις δεν είναι τυχαίο και είναι μοναδικό. Χρειάζεσαι να βρεις αυτό που είσαι γιατί είσαι μοναδικός. Όχι πιο σπουδαίος από κανένα άλλον. Αλλά είσαι εσύ. Και είσαι εδώ.

Για αυτά και μόνο χαρακτηρίζεσαι ευτυχισμένος.
Και μετά λύνεις όλα τα υπόλοιπα πιο εύκολα.






Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

vacaciones*




                               





Σημαντικά tips  για τις διακοπές καλοκαιριού 2017 θα βρεις παρακάτω. 

tip #1 :
Ξέρεις ότι βγήκε το καινούργιο άλμπουμ της Lana Del Rey  το Lust for Life ? Δεν είσαι fan? Κρίμα τα νιάτα και η τσαχπινιά κρίμα το μπόι σου καλέ, αλλά δε θα επιμείνω, εγώ απλά το προτείνω ως μια πάρα πολύ καλή ήρεμη-cocktail playlist που μπορείς να κατεβάσεις. 
Κατά τη γνώμη μου - την όχι και τόσο ταπεινή-, προτείνω playlists ήρεμες και χαλαρωτικές για να βοηθήσεις το μυαλό σου να αδειάσει και να μη σκέφτεται πολύ, να του δώσεις το χρόνο να ακούσει ήρεμες μελωδίες εκεί που κάθεσαι στην παραλία ή στο μπαλκόνι σου με το αεράκι και το ice tea  σου. 

tip #2 :
Φωτογραφίες. Να βγάλεις τόσες όσες σου χρειάζεται για να θυμάσαι το καλοκαίρι του 2017. 
Δώσε στον εαυτό σου την ευκαιρία να ξεκολλήσει λίγο από το κινητό και τη μανία των σελφιζ ή των insta stories και άσε αυτό το 5ήμερο ή 7ήμερο διακοπών αφιερωμένο στην παρέα σου. Όποια και να είναι αυτή.
Τώρα, ένα insta story δε θα κρατηθείς να μη το βγάλεις το ξέρω, αλλά ασ μην είναι μπούτια με θέα την παραλία και χασταγκ και λάδια και φλαμίνγκο και τετοια. Τέτοια βλέπουμε κάθε μέρα. Βe creative και βγάλε μια ομαδική με το παρεόνι να γελάτε . Ίσως το παρατράβηξα με αυτό το tip  αλλά δικό μου μπλογκ είναι γράφω ό,τι θέλω και εσύ ακολουθείς ό,τι θέλεις.

tip #3 :
Κορίτσια μου καλοκαιρινά.
Είστε όλες όμορφες και χωρίς make up στην παραλία. 
Αφήστε τον εαυτό σας, το πρόσωπό σας και το σώμα σας τόσο χαλαρό όσο χρειάζεται για να απολαύσετε κάθε στιγμή. Όχι πως "απαγορεύεται" το make up αλλά με μέτρο αν δεν μπορείς χωρίς τελείως το νεσεσερ σου.
Σίγουρα το φρύδι τύπου "ισοσκελές τρίγωνο" δεν περνάει στην παραλία δηλαδή αρκούν οι μόνιμες βλεφαρίδες που βάζετε για το έντονο βλέμμα. 
Feel fucking free  με το πρόσωπό σας γυμνό και όχι μόνο με το σώμα σας. :)

tip #4 :
Ρούχα.

Εκτός αν πηγαίνετε 3 βδομάδες διακοπές ελαττώστε τα ρούχα και τις βαλίτσες που παίρνετε μαζί σας. 
Πάρτε άσπρα μπλουζάκια, τα τζιν σας, τις βερμούδες σας, και σαγιονάρες ή και τα μακρυά σας φορέματα αν είστε κορίτσια. 
Γενικά στο μυαλό μου ο όρος "διακοπές" σημαίνει ουσιαστική διακοπή από όλα -όσο αυτό γίνεται-. Δηλαδή όλη μέρα μαγιό, σαγιονάρες και απλά,άνετα ρούχα για να ζήσετε μέρες και νύχτες άνετες. Ποιος θα σας πει τι αν πάτε στο club όπως θέλετε? Δεν μπορεί να σας πει κανείς τίποτα είστε διακοπές. 

tip #5 : 
Σε αυτό το tip  θα γίνω η μαμά Έλενα.
Παιδιά αντηλιακά με προστασία. 
Γυαλιά με πραγματικό φακό. 
Και μαντήλια στο κεφάλι αν είστε σαν κ εμένα και δεν μπορείτε τα καπέλα,αλλιώς καπέλα.
Τα πράγματα με τον ήλιο και τις επιδράσεις του έχουν σοβαρέψει και πλέον δεν είναι σέξυ να ξεροκαίγεσαι στον ήλιο για να έχεις σοκολά χρώμα και μετά να έχεις θέμα με το δέρμα σου. 

tip #6 : 
Μεθύστε. 
Από ποτά,από αγκαλιές, από ωραίες στιγμές , από βλακείες, από βουτιές, από γέλια από ό,τι σας συμπληρώνει. 
Μεθύστε από όλα αυτά για να αντέξετε τον χειμώνα που έρχεται. 

tip #7 : 

Πάρτε άρωμα λίγων ml μόνο και μόνο για τις διακοπές. Για να ψεκάζεστε όταν βγαίνετε και να συνδέσει η όσφρησή σας τη μυρωδιά αυτή με τις αναμνήσεις αυτές των διακοπών. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα την καταγραφή των ωραίων στιγμών μέσα στο κεφάλι σας με μυρωδιά. Όταν θα τύχει και θα ξαναμυρίσετε μετά από καιρό το άρωμα αυτό θα ξέρετε ότι θα είναι η μυρωδιά των διακοπών του 2017 και αν κοιταχτείτε εκείνη την ώρα στον καθρέφτη,σίγουρα θα δείτε ότι ασυνείδητα σκάτε ένα χαμόγελο. 

tip #8 :
Mην ερωτευτείς το καλοκαίρι.
Αυτά δεν τα ελέγχεις πάντα βέβαια, αλλά καλό είναι να σιγουρευτείς πριν δεσμευτείς.
Τώρα θα μου πεις τι διαφορά έχει το καλοκαίρι από το χειμώνα. 
Αυτή η εποχή έχει ζέστη, έχει το λεγόμενο γιόλο, έχει τα ποτά, έχει το "αφέσου", έχει το "κάνε ό,τι θες" και το "ζησ' το όπως θες" ως κύριους άξονες. Κατάλαβες γτ έχει διαφορά από τον έρωτα του χειμώνα?Χωρίς να μηδενίζω κάθε καλοκαιρινό έρωτα που γεννιέται, νομίζω πως όλοι έχουμε ακούσει "καλοκαιρινός έρωτας είναι θα περάσει" αν είναι από αυτούς που δεν περνάει όμως,να είσαι ευπρόσδεκτος και να τον αφήσεις να δοκιμαστεί και το χειμώνα :)

tip #9 :
Αν το παγωτό σας κάνει χαρούμενους, φάτε όσο θέλετε. 
Φάτε ό,τι και όσο θέλετε τις μέρες αυτές είστε πολύ όμορφοι και πολύ όμορφες για να κάνετε κράτη και στο φαγητό αυτές τις ολόδικές σας μέρες.

Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες περί tip  του χειμώνα, αλλά για το καλοκαίρι τα 9 αυτά tips  είναι μια χαρά. Αν και ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερη fan  του καλοκαιριού, αναγνωρίζω ότι είναι η εποχή του να αφήνεσαι σε ό,τι θέλεις εσύ να αφεθείς και ότι δεν σηκώνουν πολλά "πρέπει" και πολλά "tips" αυτοί οι 3 μήνες. 

Buenas vacaciones a todos !