Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

it's like we're just can't help ourselves*



                                


Υπάρχουν αυτοί που μετράνε τις 16 μέρες που απομένουν για τα Χριστούγεννα, αλλά αυτοί που είναι οι πιο πολλοί, είναι αυτοί που μετράνε τις 22 μέρες για την αλλαγή του χρόνου.
Γιατί κάθε Δεκέμβρη,κάνεις τον γνωστό "απολογισμό" της χρονιάς και μετράς πόσα κέρδισες,πόσα έχασες. Είτε είναι χαμόγελα είτε λύπες,είτε άνθρωποι είτε στιγμές.
Αλλά πάντα πιο έντονες σε αυτόν τον απολογισμό, θα σου μείνουν οι απώλειες. Γιατί αυτές συνέβησαν άθελά σου ή όχι. Αλλά όταν χάνεις κάτι αγαπημένο σου ή έστω αντιλαμβάνεσαι ότι ολόκληρο 2015 χάνεται σε 22 μέρες,νιώθεις αδύναμος. Γιατί όπως και να το κάνεις,δεν σου αρέσει να χάνεις πράγματα ούτε να έχεις απώλειες.

Συνήθως όταν μια απώλεια σου χτυπά την πόρτα,έρχεται αγκαζέ με τον πόνο.
Αλλά έτσι μας έμαθαν στο σχολείο,ότι είμαστε ανίκανοι να αντέξουμε τον πόνο μιας απώλειας. Από το ότι κανείς δεν μπορεί να αντέξει τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου μέχρι την απώλεια του χρόνου που περνάει. Όλα σιγά σιγά μαθαίνουμε να μας είναι αναγκαία και ότι δεν θα μπορούσαμε να υποφέρουμε ούτε για λίγο τον ακραίο πόνο μιας απώλειας. Και έτσι οι πεποιθήσεις που περνούν στο κεφάλι σου, γίνονται εξαρτήσεις.

Από μωρό δηλαδή,απαραίτητη είναι η μητέρα σου που θα σε θηλάσει αλλά ύστερα ολόκληρη η οικογένειά σου και μετά το σχολείο, οι φίλοι θα είναι τα " δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά" σου. Και θα έχεις δίκιο γιατί δεν είμαστε προετοιμασμένοι για πόνο και απώλεια από αυτά που έμαθες να ακούς και να βλέπεις.
Μέχρι που έρχονται τα κορίτσια και τα αγόρια που ο ένας θέλει τον άλλο,μέχρι που περνούν από τη ζωή σου διάφορα κορίτσια ή αγόρια επίσης απαραίτητα. Πανεπιστήμιο,δουλειά. Πώς θα μπορέσεις να ζήσεις χωρίς αυτά?
Και έτσι με τον καιρό ανακαλύπτεις και βρίσκεις πολλά περισσότερα αναγκαία και "απολύτως απαραίτητα".

Όλα αυτά σωστά ρε φίλος.
Αλλά πρέπει να έρθει η στιγμή που πρέπει να καταλάβεις ότι δεν θα μπορούσες ποτέ μα ποτέ να ζήσεις χωρίς εσένα.
Να νιώσεις πόσο απαραίτητος είσαι εσύ για εσένα.
Έτσι κάποια από αυτά που ήδη έχεις ξέρεις ότι μπορεί να μην υπάρχουν πια,άνθρωποι θα φύγουν,πράγματα και καταστάσεις θα αλλάξουν και γενικά όλα να πάνε από την αντίθετη γιατί χρόνος είναι αυτός ξέρεις τι κάνει.

Δεν είναι το ίδιο να φεύγει ένας άνθρωπος επειδή το επέλεξε ή πέθανε,ούτε να αλλάζεις σπίτι με ένα καλύτερο από ότι να μετακομίζεις σε ένα χειρότερο σπίτι. Πάντα υπάρχει όμως πόνος. 
Τα επίπεδά του ανάλογα τις προτεραιότητες και την αγάπη σου ή το δέσιμό σου,αλλάζουν. Δηλαδή μέχρι και η αλλαγή του 2015 με το 2016 περιέχει μια συνειδητοποίηση,προσαρμογή,επεξεργασία και πάντα ένα μικρό ή μεγάλο πόνο/πένθος.
Και όταν μιλάω για πένθος μη βγάζετε από το συρτάρι όλοι τις μαύρες πλερέζες,πάντα η αλλαγή του καινούργιου έχει κάτι διαφορετικό και το αντίθετο.
Και πάντα μα πάντα πάντα θα σου λείπει ένα κομμάτι από το παλιό είτε αυτό ήταν καλύτερο είτε χειρότερο από το καινούργιο.

Δηλαδή πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά και του χωρισμού ο πόνος ας κοιμάται στην καρδιά.
Ναι αλλά πρέπει να μάθεις να περνάς σωστά μέσα από κάθε απώλεια,να την επεξεργάζεσαι,να μην αφήνεσαι,να θεραπεύεις κάθε τραύμα που προκαλείται όταν αλλάζει κάτι,όταν φεύγει κάποιος,όταν κάτι φτάνει στο τέλος,όταν δεν έχεις πλέον αυτό που νόμιζες ότι είχες.

Κοίτα τα φωτάκια άκου και μια playlist  με χριστουγεννιάτικα τραγούδια (κατά προτίμηση Nat King Cole),βάλε γαλλικό καφέ να γίνεται και όλα θα συνεχίσουν να είναι καλά όταν ξέρεις ότι εσύ έχεις εσένα πρώτα και μετά ψάξου στο τι και ποιους θες να έχεις πραγματικά στη ζωή σου.
Ιt's like we're just can't help ourselves  γιατί δεν ξέρουμε πώς να κάνουμε πίσω,πώς να αποδεχτούμε πράγματα,πώς να σταματήσουμε όλο να θέλουμε,πώς να διαχωρίσουμε τους πραγματικά σημαντικούς ανθρώπους και τα πράγματα για εμάς,πώς να ζήσεις το "i want a sunday kind of love" όπως πολύ σωστά τα λέει η κυρία Etta James μας.
Τώρα της μόδας είναι τα Saturday nights kind of love αλλά σας δίνω 22 μερούλες να το αλλάξετε και αυτό μαζί με το 2015.

Αυτά μωρέ.Καλές γιορτές και μυαλά εύχομαι!
Και μη στεναχωριέστε. Το 2016 θα είναι καλύτερο και ομορφότερο αν σκεφτείτε όλα τα παραπάνω. Για να σας πείσω,διάβασα ότι : Life is too short to drink crappy coffee and cry over boys or girls who don't care.




Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

ήρθε το γκρι*






Προχθές έβρεξε.
Και ήρθε το χαλάζι,ήρθαν οι fifty shades of grey  στον ουρανό, ήρθαν οι ομπρέλες και τα μακρυμάνικα.
Και πόσο μου είχες λείψει φθινόπωρο. Κάθε χρόνο μου λείπεις και λίγο πιο πολύ.
Είδα από το μπαλκόνι ένα ζευγάρι κάτω από την ομπρέλα.

Να αγκαλιάζει ο άντρας τη γυναίκα γιατί κρύωνε.
Για πολλή ώρα.
Μέχρι να σταματήσει να βρέχει είχαν πάρει απόφαση να μείνουν εκεί με τα χέρια διπλωμένα ο ένας στον άλλο σαν να τους σφίγγει πύθωνας,με βρεγμένα ρούχα και μαλλιά.

Μέχρι να σταματήσει να στάζει ο ουρανός.


Και πώς γίνεται να μην αγαπάς το φθινόπωρο και το χειμώνα όταν γίνονται συνεχώς αυτά γύρω σου;
Πώς να μην ξεκινήσει καλά ο χειμώνας σου όταν η πρώτη  σου εικόνα της εποχής είναι αυτή;
Και τυχαία μετά από λίγη ώρα εκεί που διαβάζεις,φορώντας το σορτς σου και το μακρυμάνικο φούτερ,περνάει ο παχουλός κυριούλης που είχες χάσει καιρό. Αυτός με τη λατέρνα.
Βγήκε να δώσει χρώμα στην πρώτη γκρι μέρα της βδομάδας;

Και τυχαία άκουσα πάλι τη Μάρω Κοντού στο αγαπημένο μου κομμάτι να λέει και να ξαναλέει "Σ'αγαπώ" στο τραγούδι;
Όλα τυχαία; Όλα τόσο συγχρονισμένα;
Πώς να μην σκεφτώ ότι παίζει να με αγαπάει και εμένα το φθινόπωρο;



Ακούγοντας λοιπόν Nat King Cole να λέει για τα Autumn leaves,
I couldn't help but wonder,τι είναι χειρότερο φρέσκιες πληγές πονάνε απίστευτα ή παλιές πληγές που θα έπρεπε να έχουν θεραπευτεί χρόνια πριν αλλά ποτέ δεν θεραπεύτηκαν?
Δηλαδή κάποιες φορές όσο και να μας πληγώνει κάτι,η απόφαση του να το αφήσουμε πίσω μας πονάει πιο πολύ.

Δεν έχει σημασία πόσο σκληρός είσαι ή πόσο θες να δείχνεις.
Μια πληγή πάντα αφήνει σημάδι που φαίνεται ή όχι.
Μας ακολουθεί σπίτι,αλλάζει τις ζωές μας. Αλλά ίσως αυτό έχει σημασία.
Όλος ο πόνος, ο φόβος και όλα αυτά που πάνε στραβά. Ίσως το να περνάμε αυτή τη φάση και να αντιμετωπίζουμε όλα αυτά τα άσχημα μαζεμένα, είναι αυτά που μας κάνουν να προχωράμε .
Πρέπει να πέσεις κάτω, να φτάσεις πάτο πριν σηκωθείς και φτάσεις στην κορυφή. Έτσι λένε, και έτσι θα λένε πάντα.

Γιατί ποτέ κανείς δεν θα παραδεχτεί ότι κάποια κεφάλαια στη ζωή πρέπει να κλείσουν οριστικά χωρίς conclusion.
Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε στην ώρα του ότι δεν έχει αξία να χάνεις τον εαυτό σου και σημαντική ποσότητα ενέργειάς σου προσπαθώντας να κολλήσεις κάτι που έχει ήδη σπάσει σε ένα εκατομμύριο κομμάτια.

Υπάρχουν στιγμές που όσο και να θεωρείς τον εαυτό σου υπεύθυνο,όσο και να δημιουργείς εσύ ο ίδιος τις πληγές, όσο και να εξηγείς μέσα σου και να επαναλαμβάνεις κάθε συμβάν,πάλι εσύ δεν θα φταις. 
Και υπάρχουν περιπτώσεις που υπεύθυνος πάντα είναι κάποιος άλλος, που εσύ πιστεύεις πως τα έκανες όλα σωστά,πως τα έδωσες όλα για όλα,πως έκανες πολλά,πως έδωσες όλη σου την αλήθεια,πως δεν μπορείς να καταλάβεις ότι έκανες λάθος,αλλά και πάλι το λάθος σου να είναι ότι δεν έπρεπε να δώσεις τόσα. Έπρεπε να αρκεστείς στα λιγότερα γιατί και αυτά έφταναν και ίσως τα πολλά να έπνιξαν αυτά τα λίγα που ήθελες εσύ.
Ο πόνος είναι αναπόφευκτος, το αν θα υποφέρεις εσύ το αποφασίζεις.

Ή απλά κάνεις ένα διάλειμμα από όλα μέχρι και από Nat King Cole, και τραγουδάς Aruba Jamaica ooh I wanna take ya, Bermuda Bahama com' on pretty mama..
Οι Beach Boys είναι πάντα η καλύτερη λύση για να κάθε μελαγχολία και στεναχώρια και κάθε πληγή.
Δηλαδή όσο dark τύπος και να θες να είσαι ή όσο και να θες να αντιγράψεις το mood  των γκρι σύννεφων,όλα θα φτιάξουν.





Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

killing me softly*


                                  



Αυτά τα καλοκαιρινά βράδια στο μπαλκόνι που κάθεσαι εσύ,η Roberta Flack,το βιβλίο σου,το αντικουνουπικό και σκέφτεσαι γιατί δίνεις σημασία σε αυτούς που δεν σε "βλέπουν";

Βλέπεις αυτούς που δεν σε παρατηρούν.
Θες να ταιριάξεις στην παρέα που νομίζεις ότι ταιριάζεις,θες να αγοράσεις τα ρούχα που είδες στο περιοδικό και νομίζεις ότι όταν θα τα φορέσεις θα ενθουσιαστούν όλοι,θες να γελάς με αστεία που βρίσκεις χυδαία ή αδιάφορα για να σε συμπαθήσουν οι συνάδελφοι στη δουλειά,θες να νομίζεις ότι η νέα παρέα που βρήκες θα σε αγαπήσει αν φανεί ότι αυτά που κάνουν σε ενδιαφέρουν και ας μην δίνεις δεκάρα.
Θες να σε θέλουν. Να σε ζητούν. Να μην ηρεμεί το τηλέφωνό σου από τις κλήσεις. Θες να φαίνεσαι "δικιά" τους και ας μην είσαι στο τόσο.
Κατακρίνεις τους ναρκομανείς ενώ είσαι "πρεζάκι" της αποδοχής.
Θες να σε θέλουν.

Και η Ελλάδα πριν 24 ώρες,ψήφισε "ΟΧΙ" σε ένα δημοψήφισμα χωρίς να της εγγυάται κανείς το μέλλον της. Κανείς την αξιοπρέπειά της,κανείς την ποιότητα ζωής και κανείς τη δικαιοσύνη.
Είτε ψήφισες ναι είτε όχι, είδες το πρόβλημα με τα μάτια σου, τα μάτια των γονιών σου και των γύρω σου χωρίς να ξέρεις ούτε τη λύση αλλά ούτε τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Βλέπεις κάθε μέρα το πορτοφόλι σου,τη μιζέρια που υπάρχει,την αθλιότητα,την αγωνία,τον πόνο,την ουρά στα ΑΤΜ,την απόγνωση,το διχασμό. Τα βλέπεις όλα και τα ζεις ξεκάθαρα και αληθινά. Κάθε μέρα.

Και δε μπορείς να δεις ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται;
Ποιος σε θέλει στην παρέα του
ποιος χαίρεται με τη χαρά σου και ποιος ζηλεύει
ποιος είναι δίπλα σου-ποιος προσπαθεί για να είναι διπλά σου
ποιος θέλει να είσαι η μοναδική παρέα του
ποιος περιμένει τηλεφώνημά σου
ποιος εκτιμά την προσπάθειά σου να τον κάνεις να γελά
ποιος δέχεται πλήρως αυτό που είσαι χωρίς να προσπαθείς να κάνεις κάτι παραπάνω ή κάτι που δεν είσαι
ποιος σε διαλέγει για τα ελαττώματα σου- ποιος μόνο για προτερέματα
ποιος δεν ζητάει ανταλλάγματα για φιλίες
ποιος σου δίνει αγκαλιές πραγματικές- ποιος όχι
ποιος σε κοιτάει ειλικρινά-ποιος θα σου πει την αλήθεια
ποιος θα ρωτήσει "τι έχεις;" και θα εννοεί να καθήσετε να του τα πεις όλα
ποιος γελάει με τα αστεία σου
ποιος δεν σε υποχρεώνει να του 'ξεπληρώσεις' τις 'χάρες' που του έκανες
ποιος δεν είναι κολλητός σου - ποιος είναι
ποιος όταν δεν είσαι εκεί,του λείπεις - ποιος λέει πως του λείπεις-ποιος δεν το λέει
ποιος στέλνει μήνυμα χωρίς να χρειαστεί να στείλεις εσύ ή να σκεφτεί αν ενοχλεί
ποιος θέλει να σου στείλει
ποιος σε θέλει χωρίς να προσπαθείς να τον έχεις

Σκοτώνεις τον εαυτό σου να γίνεις αποδεκτός από κάποιους που δεν σε βλέπουν και συνεχώς προσποιείσαι πως είσαι κάτι άλλο ξέροντας πως έτσι δεν θα έχεις αυτό που θες πραγματικά.
Θες τον Τάσο ενώ δεν στέλνει ποτέ,περιμένεις μήνυμά του ενώ ο "ενοχλητικός Γιώργος" όταν σου στέλνει δεν καταλαβαίνεις ότι γίνεται εσύ.
Σκοτώνεσαι όταν καταλαβαίνεις ότι δεν θα 'χε η μέρα σου ανάγκη από διάρκεια αν στο τέλος της δεν υπήρχε εκείνη/εκείνος.
Φρόντισε εκείνη ή εκείνος να σε βλέπουν όχι απλά να σε κοιτάζουν, μην τους βλέπεις μόνο εσύ.

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

choices/timing/fate*





Γυρίζεις σπίτι,παραγγέλνεις τα κλασσικά noodles  κοτόπουλο,βάζεις ένα ποτήρι κρασί,ακούς Nat King Cole και εκεί που χαλαρώνεις σκέφτεσαι : γιατί αφήνουμε ένα πράγμα που δεν έχουμε να επηρεάσει το πώς αισθανόμαστε για όλα τα άλλα που δεν έχουμε;
Δουλειά,σπίτι,δικός-σου-άνθρωπος.
Κάνοντας συνδιασμούς αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις 2 από τα 3 αυτά πράγματα και σου λείπει εκείνο το 1.
Και κάνεις τα πάντα για να το αποκτήσεις αλλά μήπως στην προσπάθειά σου να το αποκτήσεις φθείρεις τα άλλα 2;;

Αλλά συνεχίζεις να ελπίζεις ότι κάποια στιγμή θα τα έχεις και τα 3 αυτά σε όποιο συνδιασμό εσύ θέλεις.
Είναι όμως η ελπίδα το ναρκωτκό που πρέπει να αφήσουμε γιατί μας κάνει κακό ή είναι αυτή που μας κρατάει ζωντανούς και έτοιμους να αποκτήσουμε αυτό που μας λείπει;
Πάντα αυτό που μας λείπει μας πονάει πιο πολύ. Γιατί είτε δεν μπορούμε να το έχουμε,είτε δεν είναι εύκολο να το έχουμε είτε γιατί όταν το έχουμε μας αλλάζει.
Είναι ο εξαίσιος πόνος του να θες κάτι τόσο απρόσιτο,τόσο δύσκολο ή τόσο μακρινό.
Γιατί να νιώθουμε τόσο ανολοκλήρωτοι αν δεν έχουμε εκείνο το 1 και γιατί να θέλουμε να παρατήσουμε εκείνα τα 2 για αυτό το 1?
Μπορεί να είναι κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας ορισμένο από εκείνο το fate που λένε και να πρέπει να περιμένεις το δευτερόλεπτο που θα έχεις πραγματικά ό,τι επιθυμείς και θέλεις.
Ξαφνικά όλα είναι θέμα timing και θέμα δευτερολέπτων.
Αυτό το κακιασμένο timing!
Όλα τα σωστά πράγματα να λέγονται όλες τις λάθος στιγμές.
Το παρελθόν σου να κινείται πολύ γρήγορα και το μέλλον σου να αργεί πολύ να έρθει σπίτι.
Ενώ το παρόν σου,συγχισμένο και μπερδεμένο. 

Είναι να σε θέλει λίγο η τύχη ή απλά να το προσπαθείς λίγο πιο πολύ και ας έχεις την τύχη σου κατάμαυρη,κάπου θα υπάρχει ένα κενό φωτεινού άσπρου.Όλα κινούνται γύρω από το χρόνο και ο χρόνος κινείται γύρω από εσένα και δε διαγράφει πάντα ομαλή τροχιά.
Μπορεί να μην έχεις τη σωστή δουλειά αλλά να έχεις το πιο ωραίο σπίτι του κόσμου. Και μπορεί να μην έχεις ωραίο ή δικό σου σπίτι αλλά να ξυπνάς κάθε πρωί με όρεξη να πας στη δουλειά σου.

Όσο αφορά τις σχέσεις και το αν έχεις το δικό σου άνθρωπο το θέμα είναι πιο πολύπλοκο.
Κάποιοι άνθρωποι παντρεύονται,κάποιοι συμβιβάζονται και κάποιοι άλλοι αρνούνται να συμβιβαστούν για οτιδήποτε λιγότερο από πεταλούδες στο στομάχι/γρήγορους και έντονους χτύπους καρδιάς.
Θα ήθελα οι πιο πολλοί από εμάς να ανήκουν στην τρίτη κατηγορία ανθρώπων γιατί τυχαίνει τις άλλες 2 κατηγορίες να τις φοβάμαι.
Υπάρχουν και αυτοί που βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή το soulmate.
Προσωπικά πιστεύω στο πρώτο συνθετικό της λέξης.
Δεν ξέρω αν η ψυχή γενικά έχει ταίρι. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν αυτοί που το κατάλληλο timing κοίταξαν τα κατάλληλα μάτια.

Αν είσαι από τους ανθρώπους που δεν έχουν 2 από τα 3,τότε κάτι πάει στραβά.
95% των προβλημάτων που έχουμε τα δημιουργούμε εμείς στον ίδιο μας τον εαυτό.
Χωρίς λόγο. Αλλά με την αφορμή ότι χρειάζεσαι να κάνεις πράγματα και δεν έχεις δουλειά,χρειάζεσαι να αλλάξεις σπίτι ή να βρεις μια αγκαλιά να κλειδωθείς.
Το 3% πάλι,μπορείς να το ελέγξεις με λίγη βοήθεια από κάποιον. Γιατί την χρειάζεσαι την βοήθεια,εκτός αν είσαι πολύ εγωιστής. Τότε πολύ κακό του κεφαλιού σου. 
Το 2% των προβλημάτων που παραμένει δεν μπορείς να το ελέγξεις γιατί αν ο καθένας μας μπορούσε να ελέγχει τους εξωτερικούς παράγοντες,τότε δεν θα επικοινωνούσαμε με κανένα ζωντανό οργανισμό. Για αυτό περιμένεις τη στιγμή που θα λυθούν όλα χωρίς να αγχώνεσαι πολύ.
Έτσι λοιπόν,καταφέρνεις να παραμείνεις με εκείνο το 1 από τα 3 που αγαπάς,που θες να κολλήσεις πάνω του και που πρέπει να καταλάβεις ότι είσαι τυχερός που το έχεις.

Αν δεν έχεις τίποτα από τα 3,τότε σίγουρα με βοήθεια και προσπάθεια θα αποκτήσεις περισσότερα από αυτά που χρειάζεσαι ή μόνο αυτά που χρειάζεσαι αλλά την κατάλληλη στιγμή.

Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι,πότε θεωρούμε το timing και τη μοίρα κακό συνδιασμό και πότε καλό?
Και γιατί να φταίνε αυτά τα δύο αν εσύ χώρισες και δεν μπορείς να τον/την ξεπεράσεις ή αν δεν έχεις δουλειά ή σπίτι και να μην φταίει το ίδιο σου το κεφάλι?
Δηλαδή το "ήθελες και το 'παθες" που μας έλεγε η μαμά μας όταν παίζαμε με το ψαλίδι και κοβόμασταν ενώ μας είχε προειδοποιήσει,γιατί δεν το σκεφτόμαστε και ρίχνουμε ευθύνη στη μοίρα? Σίγουρα δεν θέλαμε να κόψουμε το δάχτυλό μας,αλλά θέλαμε να δοκιμάσουμε και να κάνουμε αυτό που είχαμε στο μυαλό μας και ας ξέραμε πως η μαμά είχε δίκιο. Θέλαμε να προσπαθήσουμε,να φάμε τα μούτρα μας και μετά το τσούξιμο του ιωδίου που μας βάζει η μαμά να μας πάρει κάποιος αγκαλιά και να μας πει το "θα περάσει". 
Όλοι έχουμε αντιληφθεί ότι κάποιες στιγμές μας ασυνείδητα θέλαμε να φάμε τα μούτρα μας με τις ίδιες μας τις επιλογές και κάποιος να είναι εκεί για αυτό το "θα περάσει".
Οι επιλογές,η κάθε κίνηση,η κάθε απόφαση,η κάθε στεναχώρια και χαρά είναι θέμα επιλογών που μας βάζει η μοίρα να κάνουμε ένα συγκεκριμένο χρόνο? Ή απλά όλα συμβαίνουν τη στιγμή που πρέπει να συμβούν?

Η λύση είναι να πάρεις στα χέρια σου την κατάστασή σου.
Αν δεν έχεις δουλειά το ξέρεις ότι πρέπει να σταματήσεις ό,τι κάνεις και να πάρεις εφημερίδα αγγελιών.
Αν δεν έχεις σπίτι μαζεύεις λεφτά στην άκρη και αγοράζεις αυτό που όταν θα ξεκλειδώνεις για να μπεις θα είναι η ανακούφισή σου.
Αν δεν έχεις ξεπεράσει τον έρωτα σου,θα πρέπει άμεσα να βρεις τον τρόπο να το κάνεις ώριμα,γιατί θα περνούν από μπροστά σου άνθρωποι το κατάλληλο timing και εσύ δεν θα τους βλέπεις όσο δίπλα σου και να είναι.


Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

τώρα αν φύγεις θα 'ναι ιεροσυλία λέει η Καίτη*



                                   


Καλώδια τρόλει είμαστε όλοι.
που ενωνόμαστε στους κόμπους,που ταξιδεύει ο καθένας τη δική του διαδρομή, που ενώνεται με τον άλλο και τον οδηγεί σε άλλο προορισμό.


Διαλέγεις φίλους,διαλέγεις σύντροφο,διαλέγεις διαδρομή.
Είτε αυτή έχει πολύ δρόμο και είναι σταθερή είτε η διαδρομή είναι ολιγόλεπτη αλλά είναι τόσο τέλεια και απολαυστική.
Κι είναι και αυτές που είναι πολύ μεγάλες διαδρομές και μπορεί να περνάς καλά το πρώτο πεντάλεπτο,αλλά τελικά βαριέσαι και καταλαβαίνεις ότι η διαδρομή που επέλεξες να πάρεις σε κουράζει.
Ε ναι,υπάρχουν και οι διαδρομές που ζηλεύεις αλλά εσένα δεν είναι εκεί ο δρόμος σου δεν τις διαλέγεις εσύ αυτές τις διαδρομές αλλά κάνεις τα πάντα για να έρθουν αυτές στη δικιά σου διαδρομή και να σε διαλέξουν.

Δεν αποφασίζεις εσύ ποιος άνθρωπος θα σε επιλέξει για να τον οδηγήσεις αλλού. 

Στο δικό σου κόσμο ή και διαδρομή μπαίνει όποιος θέλει,απλά εσύ επιλέγεις αν τον θες μαζί σου ή όχι.
Δεν μπορείς να πιέσεις κανένα να έρθει με το μέρος σου.
Κανένα να είναι φίλος σου και κανένα να γίνει ο άνθρωπός σου.

Αν το θες πολύ,προσπάθησε αλλά μην πουλήσεις χιλιόμετρα δικής σου διαδρομής για λίγα μέτρα δικιάς του διαδρομής.

Είναι η στιγμή που βλέπεις ότι δεν θα παρακαλάς κιόλας να είναι κάποιος δικός σου άνθρωπος. Μην σκάσεις δηλαδή από τα πφφφ .
Πες και ένα ΑΙΣΙΧΤΙΡ ή ένα ΑΙΣΤΑΔΙΑΤΑΝΑ έτσι δυνατά και θα νιώσεις καλύτερα.
Αν κάθεσαι δηλαδή να προσπαθείς συνέχεια να μπεις στον κόσμο του άλλου ή ακόμα χειρότερα αν προσπαθείς μόνο εσύ,ή αν κάθεσαι να σκας που δεν στέλνει,δεν μιλάτε ή δεν χαιρετιέστε στο δρόμο, ε τότε κάτι πάει στραβά.
Η λύση είναι : πας παίρνεις τζιν τόνικ σε πλαστικό (αν δεν πίνεις τζιν,πάρε τζιν δεν θα το μετανιώσεις),γυρίζεις σπίτι,κάνεις τις γνωστές σπασμωδικές κινήσεις σου,καπνίζεις λίγο, στέλνεις στους κολλητούς σου "γιατί ρε γαμώ τα νεύρα μου δεν στέλνει?",το αναλύετε λίγο,αφού βαριέστε,βάζετε το girls just want to have fun  (ή κάποιο άλλο αν είστε του αντίθετου φίλου),καπνίζεις με λίγη νευρικότητα παραπάνω,αν δεν καπνίζεις πήγαινε πάρε ό,τι πακοτίνι βρεις στη γειτονιά και φα' το.

Αυτά. Μετά όλα θα είναι καλύτερα.
Δεν θα σκάσεις κιόλας. Τα καλώδια του τρόλει έχουν αρχή και τέλος,στο κόμβο που ενώνονται όλα μαζί αλλάζουν πορεία ή απλά συνεχίζουν ή απλά κόβονται.
Δυο καλώδια προχωράνε παράλληλα στην ίδια διαδρομή,ενώνονται με άλλα αλλάζει η διαδρομή, ή μένουν μαζί από την αφετηρία μέχρι το τέλος.
Παράλληλα και στους κόμβους διασταυρώνονται.

Και έτσι μωρέ είναι όλοι γύρω σου.
Μην προσπαθείς πολύ για κάποιον που βλέπεις ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να είναι στη ζωή σου.
Αξίζει κάθε άνθρωπος την προσπάθειά σου και αυτό είναι σίγουρο,απλά δεν αξίζουν όλοι να είναι στη ζωή σου άσχετα με το πόσο το θέλεις να τη μοιραστείς με αυτούς.
Π.χ.: Έστω Χ ο άνθρωπος που θες να τον πάρεις τόσο πολύ τηλέφωνο κάθε μέρα,να του πεις ό,τι χαζομάρα θες,να μιλήσεις για το πώς ήταν η μέρα σου,να σου πει πως ήταν η δικιά του και κάθε λεπτομέρεια.
Έστω Υ οι στιγμές που θες ΤΟΣΟ πολύ να τον χτυπήσεις με όλη σου τη δύναμη όταν δεν στέλνει,δε μιλάει, ξέρει και κάνει τον ανήξερο,αδιαφορεί ή πληκτρολογεί "χαχα" ή στέλνει φατσάκια.

Όταν οι Y > Χ ,τότε υπάρχει πρόβλημα.
Τότε δεν θέλει να είναι στη ζωή σου ή απλά δεν έχει συνειδητοποιήσει πως για να είναι στη ζωή σου δε φτάνει να προσπαθείς μόνο εσύ.

Ε τότε κόβεις μαχαίρι κάθε επικοινωνία,αφού βρε πουλάκι μου γίνεσαι χειρότερα.
Έχεις και άλλα πράγματα να ταλαιπωρηθείς ΣΤΑΝΤΑΡ,οπότε βολέψου σε αυτά και μη δίνεις παραπάνω σημασία σε αυτούς που δεν τους ενδιαφέρει η διαδρομή σου ή η ζωή σου.

Σημείωση: Λίγο Καιτούλα Γαρμπή θα βοηθούσε στην περίπτωση αυτή (Ιεροσυλία,Γυρνάς σαν αμαρτωλή etc) αν είσαι παιδί της ποιότητας κάνε λίγο στην άκρη την ποιότητα. Ένα ρεφρέν Καιτούλας δεν θα σου κάνει κακό,ακούστε με και εμένα.


Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

τι θέλουν οι γυναίκες σε 28 σειρές*






                                 

Που λέτε, η σύγχρονη κοινωνία έχει αγιοποιήσει την ανεξαρτησία ή έχει δαιμονοποιήσει την εξάρτηση.
Μήπως τελικά είμαστε φτιαγμένοι για να εξαρτιόμαστε απ' τους άλλους?

Να τους ανήκουμε,να μας ανήκουν και τέτοια?
Προσωπικά έχω εξαρτηθεί πολύ από ανθρώπους και ενταξει μπορεί να μην είχα προσωπικότητα τότε αλλά θυμάμαι ήταν κολασμένα ωραία.

Δεν θεωρώ αυτό που λέω αντιφεμινιστικό,αλλά να σας πω και κάτι?
Και να είναι χέστηκα.
Εγώ το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να έρθει κάποιος να με πάρει από εδώ μέσα και να μου πει "κόψε τις μαλακίες". Δεν θέλω να το κάνω και αυτό μόνη μου.

Όχι ψέματα...δεν είναι το μόνο που θέλω!
Θέλω κάποιον να πάρει το βάρος μου και να με πάει βόλτα όπου θέλει.
Θέλω κάποιος να ακούσει τι βλακεία θέλω να πω στις 12 το βράδυ χωρίς να απολογηθώ για τίποτα. Να μιλάω χωρίς εξυπνάδες, χωρίς αστεία και να μη με βαριέται.
Θέλω κάποιος να έρθει σπίτι με τα προβλήματα του και να του τα λύσω όλα. Θέλω να γκρινιάξει,να φωνάξει, να σπάσει τασάκια. Χέστηκα,θα τα μαζέψω. Θέλω ένα λόγο να τα μαζέψω.
Θέλω κάποιον να κάνει σκουπίδια και λεκέδες εκτός από εμένα.
Να κάνει και τα νεύρα μου κρόσια. Ναι και αυτό θέλω.
Θέλω κάποιος να περιμένει να βάλω πλυντήριο. Ακούγεται πολύ απελπισμένο αυτό? μαντέψτε...πάλι χέστηκα.
Θέλω κάποιον να με ρωτάει "τι γράφει?" όταν διαβάζω , και να θέλω να του διαβάσω το βιβλίο ολόκληρο.

Θέλω κάποιον να μην με αφήνει να κοιμηθώ ήσυχα. Αλλά να μην μπορώ να κοιμηθώ καθόλου αν δεν είναι εκεί.
(αλεξανδρα Κ*)


Θέλω κάποιον να μου ξεστρώνει το κρεβάτι και να μου κάνει το κολλαριστό πουκάμισο,ασιδέρωτο.
Όχι δεν θέλω να είμαι δούλα κανενός.
Θέλω να γίνει ο σούπερ-χίροου μου και εγώ για αυτόν να είμαι το 20' διάλειμμα στο δημοτικό μετά το "Γλώσσα-Γλώσσα" που τόσο περιμένει κάθε μέρα κάθε νορμάλ παιδί.
Θέλω να είμαι το πρώτο τηλέφωνο που θα πάρει όταν δει κάτι ηλίθιο στο δρόμο και θέλει να το σχολιάσει.
Θέλω να μου είναι απαραίτητος και να είμαι η πρώτη του "καλημέρα".
Και μπορεί οι πιο πολλές γυναίκες να μην τα θέλουν όλα αυτά ή κάποιες να μην το παραδέχονται αλλά όλες ξέρουμε τι θέλουμε.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

φαντάσματα με σκοπό*


                                




Εδώ Μεγάλη Πέμπτη και εσύ σκέψεις σκέψεων που όταν τις σκέφτεσαι δεν τολμάς να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι τις σκέφτηκες.
Γιατί "δεν κάνει" , "δεν πρέπει" ή "αν το σκεφτείς σημαίνει ότι ισχύει" και στην τρίτη περίπτωση συνήθως νιώθεις χαμένος.


Δημιουργείς φαντάσματα σκέψεις που φοβάσαι να τα κοιτάξεις ή απλά αυτός ο φόβος που δεν παραδέχεσαι ότι έχεις,είναι ο πιο μεγάλος πόθος σου.
Φαντάσματα με σκοπό. Και όταν εννοώ σκοπό, εννοώ ότι τα δημιουργείς γιατί θες να υπάρχουν μέσα σου είτε πιστεύεις είτε όχι στα φαντάσματα αυτά τα συγκεκριμένα είναι που πολλές φορές σε κρατάνε στη ζωή ή απλά σε κρατάνε δυνατό/-η.


Οι σκέψεις αυτές είναι επίσης αυτές που αποφεύγεις να κάνεις γιατί σε τρομάζουν. Σκέψεις που τρομάζεις στη σκέψη τους. Αν προσέξεις αυτό είναι το κοινό όλων των ανθρώπων.
"Είναι αυτή η ζωή που θέλω να ζήσω? είναι αυτός ο άνθρωπος όντως αυτός που αγαπώ? είμαι το καλύτερο του εαυτού μου? μπορώ να αντέξω πιο πολλά? να γίνω πιο καλός? πιο παθιασμένος σε αυτό που κάνω?"
Βασικές και γενικές ερωτήσεις που δεν κάνεις στον εαυτό σου.
Γιατί φοβάσαι τα φαντάσματα.


Δεν υπάρχει χειρότερο στον κόσμο να νομίζεις και να σκέφτεσαι ότι έχεις την ευκαιρία όταν στην πραγματικότητα δεν την είχες π ο τ έ σου.
Ή να έχεις την ευκαιρία και να μην την αρπάζεις από τα μαλλιά.
Σκέφτεσαι "άστο δεν πειράζει, ταλαιπωρήσου άλλη μια μέρα και μην της πεις ότι την αγαπάς αφού είστε έξω τώρα με παρέα. Και αν δεν σε αγαπάει? Και αν οι ματιές μας είναι τόσο έντονες επειδή εγώ το νομίζω? Και τώρα γιατί μου πέταξε αυτό το υπονοούμενο? Το εννοεί?
Θα της το πω.
Όχι. Θα γίνεις ρεζίλι. Έχεις και έναν εγωισμό. Αν δεν μου δείξει κάτι σίγουρο δεν θα της μιλήσω στα ίσια. Θα της πω ότι μου αρέσουν οι κοπέλες που είναι σαν και αυτή.
Θα το καταλάβει? ΠΦΦΦ μην σκέφτεσαι άλλο ηλίθιε. Άστο. Αύριο θα αποφασίσεις."

Αποφάσισε.
Αν αγαπάς ή σου αρέσει κάποιος τους το λες. Ακόμα και αν φοβάσαι μόνο τη σκέψη να είστε μαζί. Ακόμα και αν φοβάσαι ότι δεν είναι το σωστό,ακόμα και αν φοβάσαι ότι θα φέρει μόνο προβλήματα ή θα σου κάψει τη ζωή. Το λες. Και το λες δυνατά.
Δεν το κρατάς στη σκέψη φάντασμα.


Σε τέτοιες περιπτώσεις οι σκέψεις αυτές σου τρώνε όλο σου το είναι και σε κάνουν να οδηγείσαι σε κάτι πιο οδυνηρό. Έρωτα.
Άντε να τον αντέξεις μόνος.

Δηλαδή παίζεις τον κουλ,τον  κύριο περνάωτέλεια και τον δυνατό χαρακτήρα ενώ δεν είσαι. Είσαι ευάλωτος και το παραδέχεσαι μόνο στον εαυτό σου. Σε αυτές τις κρυφές σου σκέψεις.
Και ενώ γελάς τα μάτια σου και τα χέρια σου είναι στο πάτωμα.

Βασανίζουν αυτές οι σκέψεις. 'Ο,τι σε τρομάζει βασανίζει,πονάει,λυγίζει.
Ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς είναι να το αντιμετωπίσεις. Και αυτό σημαίνει παραδίνεσαι,χάνεσαι,τρελαίνεσαι στις σκέψεις και κλαις.

Πολύ. Χωρίς να το ξέρει κανείς.
Ή απλά μιλάς,εκφράζεσαι,βάζεις την σκέψη σου να παίρνει σάρκα και οστά στο στόμα σου. Μιλάς.
Σε αυτόν που πρέπει,σε αυτόν που θες και ό,τι γίνει.
Σίγουρα αυτό το "ό,τι" δεν είναι για κακό. Οι συνέπειες δεν είναι πάνω σου ούτε μπορείς να τις ελέγχεις για αυτό φοβάσαι τις σκέψεις αυτές που δεν έχεις τον έλεγχο ή δεν ξέρεις τι θα προκύψει.

Και αν βρεις κάποιον που μπορεί να βασανίζεται σε ίδιες σκέψεις, μίλα του,γιατί είναι σαν να σε ξέρει.
Αν έχεις τις ίδιες σκέψεις με τον άλλο ή παρόμοιες,τότε υπάρχει άλλου είδους επικοινωνία. Όμορφη χωρίς πολλά λόγια.
Και αυτές οι επικοινωνίες είναι οι πιο ουσιαστικές και πιο βοηθητικές για εσένα αρκεί να αφήσεις τον άλλο να ξέρει.

Σκέψεις που τρομάζεις στη σκέψη τους γιατί αν φύγουν αυτές από μέσα σου τι θα έχεις να λες ότι σε ταλαιπωρεί? Για τι θα παραπονιέσαι μετά?
Ποια θα είναι τα δικά σου Πάθη τότε?
Προτιμάμε να ζούμε με τις σκέψεις γιατί φοβόμαστε.
Προτιμάμε να μην χαρούμε ή να νιώσουμε ολόκληροι μπας και μας φύγει το κενό των σκέψεων αυτών.

Προτιμάς να αφήσεις τον άνθρωπό σου (που έλα τώρα ξέρεις ότι τον βρήκες) να φύγει μέσα από τα χέρια σου γιατί σκέφτεσαι τα εμπόδια ή αν όντως είναι ο άνθρωπός σου.
Προτιμάς να ζεις με τα  φαντάσματα ενώ τα φοβάσαι.
Και τελικά αυτά τα φαντάσματα με σκοπό σε κάνουν φίλο και μιλάς μόνο με αυτά. Και είσαι ένα σακί με σκέψεις μελαγχολικά έξυπνα μάτια και παροδικά χαμόγελα.
Και οι άνθρωποι γύρω σου? Πλέον,τους φοβάσαι.


Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

ζετοί χειμώνες, κρύες αγκαλιές*



                                    



μου είπε και σταμάτησε να μιλάει.
Δεν είχα καταλάβει τι εννοούσε μέχρι που είδα να τρίβει τα χέρια του με μια μικρή μανία άγχους.
Στην Πάτρα ντυμένη με όλα τα χρώματα και όλα τα καρναβαλικά τραγούδια, το τελευταίο που περιμένεις να δεις είναι βουρκωμένα μάτια,νευρικές κινήσεις με τα χέρια και κουρασμένα βλέμματα.

Περιμένεις μια βδομάδα γεμάτη que de la pongo,τραγούδια,ξενύχτια,σακούλες κάτω από τα μάτια,μάσκες,χορό,στολές,στομάχια ποτισμένα με jin tonic .
Είδες ποτέ σου ερωτευμένο πως μοιάζει όταν του λείπει ό,τι αγαπά?
Τον πέτυχα εγώ τέτοια εποχή στην Πάτρα.


Όλο μιλούσε μιλούσε και δεν με άφηνε να πω τίποτα. Αλλά ήταν και αυτός τυχερός που εγώ θέλω μόνο να ακούω και να ακούω τις ιστορίες.
"Έτσι μου λέει είναι οι άνθρωποι χρόνια απελπισμένοι,τα όνειρά τους δεν χωράνε πουθενά και έρχεται το καρναβάλι και μοιάζουν τελικά όλοι χαρούμενοι με αυτό το ύφος του 'yolo' στα μούτρα τους αν αυτά φαίνονται κάτω από τις μάσκες."

"Σε έχουν κοιτάξει ποτέ μάτια τόσο χαμογελαστά και ζεστά και εσύ να μη νιώθεις τίποτα από όλο αυτό το βλέμμα? Σίγουρα. Να ξέρεις όμως τα μάτια είναι αυτά που τελικά ξεγελάνε. Τα μάτια μπορούν να σου πουν τα πιο μεγάλα ψέματα. Να νομίζεις ότι σου λένε αλήθειες μια ζωή και εσύ να πλανάσαι στο πιο αθώο βλέμμα που αυτό τελικά κρύβει το ψέμα του."

" Όλη την αλήθεια τη λένε τα χέρια. Δεν θα σε ξεγελάσουν ποτέ τα χέρια. Πρόσεξέ τα. Τραχιά ή απαλά,γεμάτα φλέβες,χιονίστρες,μικρά,με χοντρά ή λεπτά δάχτυλα δεν έχει σημασία. Αυτά ποτέ δεν θα σου πουν ψέματα. Δες τα καλά όταν ο άλλος σου μιλάει,όταν σου λέει μια ιστορία,όταν σου φέρνουν ένα ποτήρι νερό,όταν σε βάζουν για ύπνο,όταν σε χαιδεύουν, όταν ανοίγουν διάπλατα μόνο κ μόνο για εσένα.
Υπάρχουν χέρια τραχιά,κουρασμένα και άσχημα που θα σε πάρουν την πιο ζεστή αγκαλιά,που θα σε παρηγορήσουν και θα κρατήσουν το δικό σου χέρι όταν τα χρειαστείς.
Υπάρχουν χέρια μαλακά, περιποιημένα και όμορφα που μπορεί να σε χτυπήσουν,να δε γδάρουν και να δώσουν τις πιο κρύες αγκαλιές.

Γι΄αυτό πρόσεξε τα βλέμματα και εμπιστεύσου τα χέρια. Αυτά θα σου πουν την αλήθεια. Κατάλαβες γιατί οι χειμώνες μου ήταν μέχρι τώρα κρύοι? Γιατί τόσο καιρό κοιτούσα άνθρωπο με ζεστά βλέμματα που είχε όμως κρύα χέρια. Τώρα πια όμως οι χειμώνες μου είναι ζεστοί γιατί είχα ερωτευτεί κρύα χέρια και τώρα αυτά τα χέρια πάνε. Είμαι στα ζεστά μου εγώ αυτό το χειμώνα και στα χέρια που με παίρνουν αγκαλιές αληθινές ρε βλάκα. Ζεστές ρε. "

" <<Γιατί να έχεις χέρια αν δεν παίρνεις αληθινές αγκαλιές ρε Μαρία?>> έτσι της είπα και με κοιτούσε με το βλέμμα 'σε αγαπώ' μπροστά στα μούτρα μου και στα δικά της. Το βλέμμα που τώρα μου έλεγε 'σ΄αγαπώ' ήταν το ίδιο με αυτό που με κοιτούσε όταν μου έλεγε ψέματα για τον άλλο που την περίμενε κάθε πρωί να πάνε μαζί σχολή. Το ίδιο βλέμμα είπε ψέματα το ίδιο με αγαπούσε. Γιατί ο μαλάκας δεν είχα προσέξει τα χέρια της τόσο καιρό? Γιατί ήμουν ερωτευμένος γιατί ήθελα να κοιτάω το γέλιο της και δε με ένοιαζε τίποτα άλλο. Έπρεπε να είχα προσέξει τα χέρια της πριν καταλήξω να πίνω ουίσκι με δάκρυα που λιώνουν το παγάκι γαμώ."

Έτσι μου είπε και άλλα και έφτασα σχολή. Και εδώ και 3 μέρες προσέχω τα χέρια των ανθρώπων,προσέχω να έχω ζεστούς χειμώνες.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

εξεταστική mode : ON*




                                    




Ξέρεις ότι είναι :
Ώρα να βρεις μια νέα σειρά να πορωθείς; να χάσεις όλες τις σημειώσεις σου,να μετανιώσεις που δεν κατάφερες ποτέ να έχεις την οργάνωση που είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου στην αρχή του εξαμήνου; Ώρα να μιλάς για ώρες με τους γονείς σου και να ρωτάς τι κάνει μέχρι και η γάτα του γείτονα; ώρα για γενική στο σπίτι (4 φορές τη βδομάδα); ώρα να ανανεώσεις την γκαρνταρόμπα σου,ώρα για περπάτημα;
Ε τότε ξέρεις ότι είναι ώρα εξεταστικής.

Ώρα για διάβασμα δεν είμαι σίγουρη πότε ακριβώς έρχεται.
Μάλλον όταν δεν έχεις άλλα λεφτά,έχεις κουραστεί από το καθάρισμα,όταν όλοι οι φίλοι σου διαβάζουν και όταν όλοι σε αυτόν τον κόσμο ξαφνικά δεν θέλουν να σε κάνουν παρέα. Νομίζω ναι,τότε είναι ώρα για διάβασμα.
Αφού όλο το σύμπαν,όλο το κάρμα και το γεγονός ότι ο Πλούτωνας είναι στον Αιγόκερω,δεν σε βοηθάνε πουθενά, είναι καιρός να διαβάσεις.

Όλα θα πάνε καλά. Αρκεί το πρόγραμμα να είναι καλό,η καφετιέρα να είναι ανοιχτή όλη μέρα και να μυρίζει αποπνιχτικά όλο το σπίτι καφέ,να βρεις τις καλές σημειώσεις και να διαβάζεις τη σωστή ύλη.

Και αν είναι η πρώτη σου φορά που δίνεις εξεταστική,κάνε κουράγιο έχεις άλλες 11 εξεταστικές μπροστά σου.Και επιπλέον, ποιος είπε ότι ο Σεπτέμβρης δεν είναι καλός μήνας για διάβασμα? Ο καλύτερος είναι.


Απλά κάνε στην άκρη τους φίλους που τυχαίνει να έχεις και είναι σπαστικοί με το διάβασμα. Ο καθένας έχει το πρόγραμμά του βεβαίως βεβαίως αλλά τους πολύ "δεν μπορώ να βγω ούτε για μισό καφέ" ή τους "πρέπει να τελειώσω την ύλη σήμερα" φίλους σου,μην τους κάνεις και εσύ παρέα μωρέ την περίοδο εξεταστικής γιατί εκτός ότι καταφέρνουν να σε αγχώνουν χωρίς λόγο,κάνουν και τη ζωή τους δύσκολη και προσπαθούν να περάσουν αρνητική ενέργεια. Αλλά εσύ θα έχεις όλα τα καλά του κόσμου:

Ησυχία,καφέ,χαρτιά πολλά χαρτιά,σωστά τονωτικά διαλείμματα και ένα καλό διάλειμμα με φίλους που δεν θεωρούν την παρέα χάσιμο χρόνου έστω και για μια ώρα.
Αν βέβαια τυχαίνει και δεν έχεις τέτοιους φίλους,τότε μην πίνεις καφέ άλλο..αρκετά νεύρα έχεις.

Είναι αρκετά αναπάντεχα δύσκολο να καταλάβεις και να ζήσεις κάθε μέρα της εξεταστικής ως μια όμορφη μέρα,γιατί είτε έχεις άγχος είτε θεωρείς άσχημο το όλο κλίμα. Αλλά όσο άσχημα και να σου φαίνονται όλα,όσο μαύρα,όσο να καταράσεσσαι την ώρα και τη στιγμή που έκλεινες το ξυπνητήρι το πρωί και δεν πατούσες σχολή,όσο και να πνίγεσαι,όσο και να βαριέσαι να διαβάσεις,σκέψου ότι την πιο ωραία γλύκα την έχουν τα δύσκολα και πρέπει να απολαύσεις κάθε μέρα,κάθε μάθημα,κάθε σελίδα ύλης,κάθε βαρεμάρα που σε πιάνει,κάθε γουλιά καφέ,κάθε λάθος που κάνεις και μουτζουρώνεις το χαρτί.

Γιατί εδώ που έφτασες,λίγο δεν είναι και μπορεί να μην είναι και πολύ,αλλά τουλάχιστον έφτασες.
Για αυτό το have fun  και το γιόλο χρειάζονται και στην εξεταστική.
be focus  σε αυτά που θες να είσαι εσύ focused.
Καλή εξεταστική 

Καλό φτου-ξελευτεριά.